8.

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਨ੍ਹੇ ਉਹਦਾ ਮਾਸਟਰ ਬਣਨਾ ਸੀ, ਪੌਣ ਦੇ ਇੱਕ ਬੁੱਲੇ ਵਾਂਗ ਫਲੋਰੀਆ ਦੇ ਅੱਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਾਰਾ ਸੀ, ਚੌੜੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਕੁਝ ਮੁੜੇ ਜਹੇ ਨੱਕ ਵਾਲਾ। ਜਦੋਂ ਉਹਦੀਆਂ ਸਾਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਤੇ ਧਸ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਘੋਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੀਰਿਆ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਧੱਕ-ਧੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ । ਵਲੋਰੀਆ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਤਾੜਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, "ਜੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਪਏ ਤਾਂ ਇਹਦਾ ਮਤਲਬ ਹੁੰਦਾ ਏ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਗਿਰਦ ਬਣਾਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਏ ।" ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਪੜਤਾਲਿਆ, ਅੰਗਿਆ, ਤੇ ਫੇਰ ਉਹਨੂੰ ਕਾਇਦਾ ਤੇ ਸਲੇਟ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹਨੇ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਦੀ ਸਾਦਾ ਆਪ-ਮੁਹਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਰੋਕੀ ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਪਿਆ। ਫੇਰ ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ।

"ਸ਼ੈਦ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਸਹੇਲੀ ਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੇਂਗਾ ?"

"ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਏ," ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਵਾਜ ਮੁਲਾਇਮ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਉਤਾਰਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, "ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਏ ਕਿ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਹੋਦ ਦੋ ਪਿੰਛ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਾਰਡ ਤੇ ਪੈਨਸਲ ਮੁੱਲ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਉਹਨੂੰ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖ ਸਕੇ ।"

ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੋਰ ਕਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, "ਜ਼ਰੂਰ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਲਿਖਾਂਗਾ - ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੱਲ ਮੁਕਾਣੀ ਏਂ ।"

"ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਏ।"

ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਕੁਝ ਜਕ ਗਿਆ, "ਉਹ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਓ। ਇਹ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ

"ਤਾਂ ਤੇ ਫੇਰ ਇਹ ਵਿਹਾਰੀ ਖ਼ਤ ਹੋਏਗਾ ?"

"ਇਹ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਏ, ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਦੱਸਦਾ ਏ"

“ਠੀਕ ਏ, ਕੇਕੋਰ । ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ 'ਚ ਹਰਜ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਤਾਂ ਫੇਰ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈ। ਪਰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੇਲਾ ਨਹੀਂ।"

''ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਏਂ ?" ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਤਾਂਘ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।

"ਸਬਰ ਕਰ। ਯਾਰਾਂ ਵਜੇ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨੈਲ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰਨੀ ਪੈਣੀ ਏਂ। ਉਹਦਾ ਬੁਲਾਵਾ ਮੈਨੂੰ ਓਦੋਂ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਏਧਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ।"

ਫ਼ਲੋਰੀਆ ਉਹਦੀਆ ਗੱਲਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹਨੇ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਸੁਆਲੀਆ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ। ਇਜ ਚਾਣਚੁੱਕੇ ਘਬਰਾ ਗਈ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਹੈਰਾਨ ਕੀਤਾ। ਤੇ ਫੇਰ ਉਹਦਾ ਮਾਸਟਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।

ਕਾਰਪੋਰਲ ਨੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ ਓਸ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ,