ਸੀ: ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਉਹ ਅਗਾਂਹ ਨੂੰ ਵਧਦੇ, ਦਿਸਹੰਦਾ ਚੋੜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚੌੜਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਅਮੁੱਕ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਵਾਰੀ ਏਸ ਸਤਾਈ ਫ਼ੌਜੀ ਗੱਡੀ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੂਫਾਨ ਇੰਜ ਝੁਲਦੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਤੇ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ-ਭਾਉਂਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਏਥੋਂ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜਿਹੇ ਜਿਹੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਆਉਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ
"ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਤੁਫ਼ਾਨ ਝੱਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਏਥੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਦਿਆਂ ਘੁਰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵਸੇ ਹਾਂ ਜਿਹੜੇ ਪੜਦਾਦੀਆਂ ਤੇ ਚੁੜੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨੇ। ਇੱਕ ਅੱਖ ਪਲਕਾਰੇ 'ਚ ਹੀ ਇਹ ਆ ਦਬੋਚਦੇ ਨੇ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧੂੜ ਫੱਕਣੀ ਪੈਂਦੀ ਏ। ਏਸ ਪਲ ਇਹ ਸਾਡੀ ਗੱਡੀ ਉਲਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹਦੇ ਨੇ। 'ਪਰਤ ਜਾਓ। ਓਧਰ ਹੀ ਪਰਤ ਜਾਓ-ਭਲੇਮਾਣਸੋ, ਜਿਧਰ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ! ਏਥੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਢੂੰਡ ਰਹੇ ਹੋ ? 'ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ ਬੇਬੇ! ਅਸੀਂ ਇਹ ਤੱਕਣ ਆਏ ਆ ਭਈ ਕਿਤੇ ਏਸ ਮੁਲਖ 'ਚ ਸ਼ੈਤਾਨ ਆਪ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਵਸਦਾ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਲਈ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਵੀ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ- ਇਹ ਦੋ ਗੰਢੜੀਆਂ !
"ਪਰ ਮੀਤ੍ਰਿਆ, ਇਹ ਤਾਂ ਸੋਖਮ-ਸੱਖਣੀਆਂ ਨੇ।" ਦੂਜੇ ਹੱਸਦੇ।
"ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਤੀਂ ਘੁਰਾੜੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸਾਂ, ਓਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਜੂ ਹੋਏ ਰਹੇ ਸੇ। ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਓਸ ਸਭ ਕਾਸੇ ਨਾਲ ਵੇਰ ਭਰੀਆਂ ਗਈਆਂ ਨੇ ਜੋ ਲੱਭਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਹਨਾਂ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਛਾਣਦਿਆਂ ਵਾਵੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਅਹਿ ਤੱਕ ਖ਼ਾਂ, ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਗੰਢੜੀਆਂ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਲਈਆਂ ਜੇ।"
ਦੂਜੀਆਂ ਦੁਪਹਿਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਉਦਾਸ ਤੇ ਵੀਰਾਨ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਗੋਡੀ ਖੜਦਿਆਂ ਸਾਰ ਏਸ ਹਲਕੇ ਦੇ ਰੁਮਾਨੀਅਨ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦਾ ਇੱਕ ਨੁਮਾਇੰਦਾ ਸਾਡੇ ਅਫ਼ਸਰਾ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਜਵਾਨ ਕਰਨੈਲ ਵਾਲੇ ਡੱਬੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਨੁਮਾਇੰਦਾ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਦੇ ਰੈਂਕ ਦਾ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਸੈਕਟਰ ਵੱਲੋਂ ਆਇਆ ਸੀ।
ਇਸ ਮੱਧਰੇ ਜਿਹੇ, ਸਾਂਵਲੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਦਾੜ੍ਹੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਲੰਮਾ ਫੋਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਉਹਨੇ ਧਾਤ ਦੀ ਟੋਪੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦੀ ਪੇਟੀ ਵੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਰੈਂਕ ਦੱਸਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਾਈ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਰਨੈਲ ਪਾਲਾਦੀ ਤੇ ਦੂਜੇ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਨਾਲ ਗੋਲਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁਮੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਜਿਹੜੇ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਪਹੁਲ ਲੈ ਆਏ ਹੋਣ।
ਮੀਤ੍ਰਿਆ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕੁਝ ਬੇਦਲਿਆ ਜਾਪਦਾ ਏ - ਮੈਨੂੰ ਰਤਾ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਡੀ ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇਹ ਹੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਹੋ ਜਾਵੇ !"
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸ ਅਫ਼ਸਰ ਦੀ ਰਜਮੰਟ ਅਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ
