ਜਾਗਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਡਾ. ਨੂਰ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਕ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਕਈ ਤੈਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਿਹਨਕੀ ਤਹਿਆਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਪਿੰਟ ਤਕਨੀਕ ਨੇ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨੀ ਕਲਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ,ਇਸ ਜੁਗਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਵੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਹੈ ਆਦਿਕ ਪਹਿਲੂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਵਰਤੋਂ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਕਵੀ ਦੇ ਸਹਿਜ ਬੋਧ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਅ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣ ਦਿੰਦੀ ਸਗੋਂ ਇਕ ਸਿੰਥੈਟਿਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਾਵਿ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਹਜ ਦੇ ਪੱਖ ਤੋਂ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਟੁੰਭਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖੋ ਬਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰੰਤੂ ਉਸਦੀ ਮਗਰਲੀ ਕਾਵਿ ਪੁਸਤਕ ਮਹਾਂ ਕੰਬਣੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ ਕਾਵਿਕ ਮਨ ਦੀ ਭਰਵੀਂ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਕਵੀ ਦੀ ਕਾਵਿਕ ਉਡਾਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵੀ ਉਘੜਦੀ ਹੈ।