ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸ਼ਕ ਮਜਾਜੀ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਿ ਮੰਡੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਮਹਿਮਾਂ ਕੀਤੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨੂੰ ਵਡਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਸਮਝਦੀ ਹੈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਕਿਸਮਤਵਾਦ ਅਤੇ ਆਡੰਬਰੀ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੇਰੇ-ਏ-ਪੰਜਾਬ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਉਸਤਤ ਵਿੱਚ 'ਗਾਥਾ-ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ' ਗੀਤ ਲਿਖਦੇ ਉਸਦੀ ਸਖਸ਼ੀਅਤ ਦੀ ਅਹਿਮ-ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਅਹਿਮ ਪਹਿਲੂਆਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਰਚਨਾ ਮਨੋਰਥ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 'ਧੁੱਪ ਦੀ ਚੁੰਨੀ' ਦੀ ਆਦਿਕਾ ਵੇਖਣਾ ਅਤਿ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ:-

ਕਵਿਤਾ

ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੀ ਵਲਗਣ 'ਚੋਂ

ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵੱਲ ਝਾਕਦੀ ਹੋਈ ਹਸਰਤ

ਕਵਿਤਾ

ਮੁਹੱਬਤ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਲਈ

ਤਾਂਘਦਾ ਹੋਇਆ ਹਿਰਦਾ ਹੈ

ਕਵਿਤਾ

ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਲਈ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ ਮਸਤਕ ਹੈ

ਕਵਿਤਾ

ਮੈਲੀ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੀ ਹੋਈ ਆਤਮਾ ਹੈ

ਕਵਿਤਾ

ਦਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਤੇਗ ਹੈ

ਕਵਿਤਾ

ਸ਼ਿਲਪ ਅਤੇ ਸੁਹਜ ਦਾ ਕੂਲਾ ਫੁੱਲ ਹੈ

ਕਵਿਤਾ

ਨੇਰੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲ

ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਹ ਹੈ।

(ਧੁੱਪ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਪੰਨਾ-9)

ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਾਹਿਤ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਤੋਂ ਵਾਕਫ ਹੈ ਇਸੇ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਕਲਾਤਮਕ ਸੁਹਜ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਦੀ ਹੋਈ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚਤਾ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਲਮ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਬੌਧਿਕਤਾ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨੂੰ ਭਾਵਕਤਾ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਜਜ਼ਬੇ ਦੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਹੈ, ਰਵਾਨੀ ਹੈ,