ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ, ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਬਾਰੇ, ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਗ਼ਜ਼ਲ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨੁਹਾਰ, ਆਪਣਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ। (ਚਿਰਾਂਗਾਂ ਦੀ ਡਾਰ ਪੰਨਾ- 9) 'ਚੰਗੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਨਦੀ ਵਰਗੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨਤਾ, ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਤੇ ਨਵੀਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾ ਵਿਚ ਨਦੀ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਗੁਣ-ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। "(ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਪੰਨਾ 16) ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਕਾਵਿ ਰਸ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਕੀਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਰਚਨਾ ਪੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਦ 'ਕਮਾਲ' ਹੈ। ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਗੁਰੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ । ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੀ ਮੌਲਿਕਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਵੇਕਲੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਧਾਰਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਗ਼ਜ਼ਲ, ਗੀਤ, ਨਜ਼ਮ ਤੇ ਟੱਪੇ ਕਾਵਿ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਣ ਦੇ ਸਮੱਰਥ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਹਿਜ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਵਿਦਰੋਹ ਸਹਿਜ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਲਾਜਵਾਬ ਹੈ:-

ਹਵਾਵਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਹਣਾ ਘਟਾਵਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਖੁਰਨਾ

ਸਮੇਂ ਦੀ ਹਿੱਕ ਤੇ ਇੱਕ ਹਰਫ਼ ਐਸਾ ਉਕਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।

(ਚਿਰਾਗਾਂ ਦੀ ਡਾਰ ਪੰਨਾ-80)

ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਫ਼ੇ 'ਤੇ ਐਸਾ ਹਰਫ਼ ਉਕਰ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵਿਤਾ ਲਈ ਮਾਣ ਦਾ ਸਬੱਬ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵਿਤਾ ਅਧੂਰੀ ਹੈ।