ਛਿੱਲੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ

ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਰਲ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਜਾਵਾਂਗਾ

ਇੱਕ ਰੁੱਖ

ਸੈਆਂ ਫੁੱਲ

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਵੇਂ ਬੀਅ

ਬਣ ਵਿਗਸਾਂਗਾ

ਮੈਂ ਨਿੱਕਾ ਸਹੀ-

ਪਰ ਪਸਾਰ ਨਿੱਕਾ ਨਹੀਂ

(ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਚੇਤਰ ਚੜਿਆ)

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਵਿਗਸਦੀ ਹੈ। ਸੁਖਪਾਲ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਕਈ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਮੁਹਾਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਹੁੱਬਤ, ਮਨੁੱਖ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਪ੍ਰੀਤ, ਗਾਥਾਵਾਂ, ਮਿੱਥ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਯਥਾਰਥ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੰਵਾਦ ਰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਚੇਤਨਾ ਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਕਥਨ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਸਖ਼ਸ਼ੀਅਤ ਬਿਆਨਦੀ ਕਵਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਅਜਿਹੀ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ, ਚੇਤਨਾ ਮੌਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਨਿਰੰਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਗਸਦੇ ਹਨ। ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਬਲਦੇ ਹਨ। ਉਸਦਾ ਰਚਨਾਤਮਿਕ ਸੰਸਾਰ ਚੁੱਪ ਵਿਚੋਂ ਵੀ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਉਘਾੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਵਿਗਸਦੀ ਹੈ।

ਕੋਈ ਦੀਵਾ ਤਾਂ ਬਲਦਾ ਰਹੇ

ਬੇਸ਼ੱਕ ਬਲੇ ਨਾ ਸੱਚੀ ਮੁੱਚੀ

ਬੇਸ਼ੱਕ ਬਲੇ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ

ਦੀਵੇ ਸਦਾ ਹੀ ਬਲਦੇ ਹੁੰਦੇ

ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ

ਅੰਦਰ ਚਾਨਣ ਹੁੰਦਾ

ਪੈਰ ਬਾਹਰ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਨੇ

ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਹੱਦ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਲੋਅ ਜਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਸਰਦਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀਵਾ

ਸੱਦੇ ਬਹਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਸੱਦਾ ਕਿਲੇ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਨੂੰ

ਸੱਦਾ ਵਿਸਰੇ ਸੁਪਨੇ

ਸੱਦਾ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨੂੰ

(ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਚੇਤਰ ਚੜ੍ਹਿਆ)