ਸੁਖਪਾਲ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਵੀ ਨਾਲੋਂ ਕਵਿਤਾ ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਮੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਫੁੱਲ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਧਰਤੀ, ਬੂਟਿਆਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਸੰਜੋਗੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਦੈਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਤੀ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ:

ਧਰਤੀ ਬੂਟੇ ਜਣਦੀ ਹੈ

ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਜੰਮਦੇ ਨੇ

ਰੁੱਤ ਪਰਤਦੀ ਹੈ

ਫੁੱਲ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਕਈ ਵਾਰ ਬੂਟੇ ਵੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਅਗਲੀ ਰੁੱਤੇ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ

ਫੇਰ ਉਗਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

(ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਚੇਤਰ ਚੜਿਆ)

ਕਿੰਨੇ ਸਾਰੇ ਸੁਪਨੇ/ਕਿੰਨੇ ਬੜੇ ਭੇਦ/ਕਿੰਨੇ ਸੱਚ

ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਆਖਦੇ ਨੇ

ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੱਥ ਨੇ/ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲ ਹੈ

ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ/ਤੇ ਜ਼ੁਬਾਨ ਵੀ

ਸਾਨੂੰ ਖੋਲਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?

ਤੈਨੂੰ ਮਾਂ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਨਹੀਂ ਔਂਦਾ?

(ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਚੇਤਰ ਚੜ੍ਹਿਆ)

ਇਉਂ ਸੁਖਪਾਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਯਥਾਰਥ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪਰਤਾਂ ਇਕੋ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਸਮੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਕੇਵਲ ਕਥਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ। ਸਗੋਂ ਇਕ ਫੈਲਦੇ/ਵਿਗਸਦੇ ਚਿਹਨਿਕ ਵਾਂਗ ਆਨੰਤ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੁਖਪਾਲ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸ਼ੀਅਤ ਨੂੰ 'ਵਗਦੇ ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ ਦੀਵੇ' ਦੇ ਚਿਹਨ ਵਿਚ ਸਗਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਮੁੱਚੀ ਮਾਨਵਤਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵਗਦੇ ਦਰਿਆਂ ਚੋਂ

ਕੋਈ ਕਪੜੇ ਭਰ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਕੋਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਨਿਰਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕੋਈ ਮੁਰਦਾ ਜਿਸਮ ਏਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ ਪਰਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਇਕ ਹਨ੍ਹੇਰੀ ਰਾਤੇ

ਉਹ ਔਂਦਾ ਹੈ

ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ

ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ

ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਦੀਆਂ ਤੀਕ ਵਗਦੀ ਹੈ..

(ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਚੇਤਰ ਚੜਿਆ)