ਅਸੀਂ ਨੇੜੇ ਹਾਂ ਉਸਦੇ/ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ

ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕਲ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸਾਂ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੱਬ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰਦਾ ਹਾਂ/ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ

(ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਚੇਤਰ ਚੜਿਆ)

ਸੁਖਪਾਲ ਕੋਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮੁੱਲਾਂ, ਮਰਿਆਦਾਵਾਂ, ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਨਾਰੀ ਹੋਂਦ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ 'ਸੀਤਾ' ਕਵਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਤਲਾਸ਼ਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਵਿਤਾ ਇਕ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਨਿਬੜਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋਂਦ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਔਰਤ ਦੀ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ:

ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਔਂਦਾ

ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਜਨਕ ਦਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੋਵੇ

ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਮਾਣ ਹੋਵੇ

ਰਾਮ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਹੋਵੇ

ਲਛਮਣ ਦੀ ਰੇਖਾ ਹੋਵੇ

ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋਵੇ

ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਦਾ ਸੰਸਾ ਹੋਵੇ

ਹਰ ਵਾਰ ਉਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਭੁਗਤਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ

ਬਹੁਤ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਸੀਤਾ

ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਔਂਦਾ

ਕਿਉਂ ਮਰਦ-

ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ?

ਅਜਿਹੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ

ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈ....

ਉਹ ਮਰਯਾਦਾ-ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਆਰ-ਪਾਰ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ

ਧਰਮ-ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇਕ ਉਹੀ ਤਾਂ ਹੈ

ਜੋ ਸਚਮੁੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈ।

(ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਚੇਤਰ ਚੜ੍ਹਿਆ)

ਸੁਖਪਾਲ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਿੰਦੂ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਦਿੱਬਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਨਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਹੱਸ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਰੱਬ (ਰਹੱਸ) ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਪੂਰਕ ਹੋਂਦਾਂ ਹਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ