ਵਿੱਚ ਰਮੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਮੀਲ ਅਜਿਹੀ ਕਵਿਤਾ . ਨੂੰ 'ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਚੇਤਨਾ' ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਮੋੜ ਅਚੇਤ ਹੀ ਆ

ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰਹੱਸਮਈ ਪਹਿਲੂਆਂ ਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ

ਪੁਰਾਤਨਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਇਕ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਜਾਗਣ ਲੱਗੀ ਹੈ।... ਅਸੀਂ

ਸਹਿਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਗੁਆਚੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਲ ਮੁੜ

ਰਹੇ ਹਾਂ । ³

ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਰਹਣੁ ਕਿਥਾਉਂ ਨਾਹਿ' ਵਿੱਚ ਅਜੋਕੇ ਗਲੋਬਲੀ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਚ ਵਿਚਰਦੇ ਪਰਵਾਸੀ ਬੰਦੇ ਦੀ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਸੁਖਪਾਲ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤੇ ਅੰਤਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਚੇਤਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਵਿੱਚ ਜਿਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਰੱਬ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਮਿਥਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸਮਕਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਜੀਵਨ ਚਿਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਾਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ 'ਰਹਣੁ ਕਿਥਾਉਂ ਨਾਹਿ' ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਪੈਰਾਡਾਇਮ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤੇ ਅੰਤਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਆਈਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਉਸਦੇ ਕਾਵਿ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰਵਾਸੀ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਪਰ ਰਹੀਆਂ ਅਣਸੁਖਾਵੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੰਤਾਪ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਇਕੋ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਤ੍ਰਾਸਦਿਕ ਚਿੱਤਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਵਲੀ ਪਰਵਾਸੀ ਕਵਿਤਾ ਵਾਂਗ ਭੂ-ਹੇਰਵੇ ਦਾ ਰੁਦਨ ਸੁਖਪਾਲ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਸਗੋਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਦੇ ਵਰਤਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਨਵੇਂ ਰਾਜਸੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਆਹਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਵਾਸ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਧਰੋਹਰ ਨਾਲ ਗਹਿਰੇ ਤੇ ਪੱਕੇ-ਪੀਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਵਿਚ ਵਾਪਰੇ ਹਾਦਸੇ ਲਈ ਚੀਕ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ:

ਮੈਂ ਧੁਖਦੀ ਸੁਆਹ ਕੰਢੇ/ ਖਲੋਤਾ ਹਾਂ

ਸੁਆਹ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੀ/ਪਛਾਣ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ

ਸੁਆਹ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ/ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ

'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਜੜਨ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ?'

'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤ ਕਿਉਂ ਲੁੱਟਣ ਦਿੱਤੀ?'

'ਤੂੰ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਕਿਉਂ ਨਾ ਆਇਆ?'

'ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਬਚਾਇਆ?'

 ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ

 'ਹਜੂਮ ਅੱਗੇ ਮੇਰੀ ਪੇਸ਼ ਨਾ ਗਈ'