ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੂੜ ਸੁੱਟਦੀ ਹੈ

ਥੁੱਕਦੀ ਤੇ ਚੀਕਦੀ ਹੈ

ਗੋਅ ਬੈਕ .........!

ਪਿਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬਚਨ ਮੰਗਿਆ

ਸਿਰ ਸਦਾ ਦਸਤਾਰ ਰੱਖੀ

ਮੈਂ ਦਸਤਾਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ

ਗਲੀ ਕੂਚੇ ਪਿੰਡ ਸ਼ਹਿਰ

ਦੇਸ਼ ਬਦੇਸ਼ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ

ਦਸਤਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੁਰਖੇ

ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਰਵਾਇਤ/ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਣ

ਤੇ ਉਹ ਸੰਘਰਸ਼/ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਸਤਾਰ ਲਈ ਕੀਤਾ

ਦਸਤਾਰ ਵੇਖ ਕੇ / ਨਸਲੀ ਮੁੰਡਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਥੁੱਕਦਾ ਹੈ

ਓਏ ਬਿਨ ਲਾਦਨ !

ਦਸਤਾਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਮੈਂ ਝਿਜਕਦਾ ਹਾਂ

ਮੰਦਾ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋੜਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ

ਸਭਨਾਂ ਸਿਰੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਵੇਗੀ

ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮੈਲੀ ਹੋਈ ਦਸਤਾਰ।

(ਰਹਣੁ ਕਿਥਾਉਂ ਨਾਹੀ)

ਕਵਿਤਾ ਨਿਰੀ ਅੱਖਰੀ ਗੇਂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸਗੋਂ ਅੰਤਰਮਨ ਦੇ ਅਵੇਗ ਰਾਹੀਂ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਆਵੇਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਫੁੱਟ ਕੇ ਨਿਰੰਤਰ ਆਪੇ ਤੋਂ ਪਰਾਂ ਸੱਤਾ ਤੱਕ ਵਿਚਰਦੀ ਹੋਈ, ਸਵੈ-ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰੂਹਾਨੀ ਜਗਤ ਦੇ ਝਲਕਾਰੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੋ. ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਕਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਬ-ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਵਰੋਸਾਈ, ਅਸਾਧਾਰਨ ਪੈਗੰਬਰੀ ਹਸਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਵੀ 'ਉੱਚੀ ਸੁਰਤਿ ਵਾਲੇ ਵਿਹਲੇ ਬੰਦੇ' ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਸਾਧਾਂ ਤੇ ਰੱਬੀ ਅੰਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਤਯ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ' ਕਵੀ ਕਵਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਕਾਰ-ਵਿਹਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦਿੱਬਤਾ ਮੁਖੀ ਰੂਹਾਨੀ ਮੰਡਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਚਰਦਾ ਹੈ। ਰੂਹਾਨੀ ਮੰਡਲਾਂ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰਹੱਸ ਵਿੱਚ ਰਸਕੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੀਣ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਸਲਿਆਂ ਦੇ ਸਨਮੁੱਖ ਪੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੋ. ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਕਵੀ ਦੀ ਪਾਰਗਾਮੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਗਤ ਦੇ ਰਹੱਸ ਤੇ ਸੁਹਜ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਵੀ ਪੈਗੰਬਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਮੇ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਰੱਬੀ ਸਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

The poet is not one of us. He is the messenger of God. His

prophet; he is God in human clay. In Hindu phraseology,

          he is an Avtara..... The poet has the gift of God whom we