on earth know not, his powers are not acquired, but are as

natural to him as light is to the sun. The poet has the whole,

abundance of heaven at his back and his will is the will of

God.⁵

ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਂ ਨਿਰਸੰਦੇਹ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ 'ਤੇ ਸਾਡਾ ਅਧਿਕਾਰ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਰ ਜਾ ਕੇ ਵਿਗਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਆਪ-ਮੁਹਾਰੀ ਨਿੱਸਲਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਖਪਾਲ ਅਜਿਹਾ ਸੂਖ਼ਮ ਭਾਵੀ ਕਵੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਪੋ ਤੋਂ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਰਚਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਮਜਿਕ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤਕ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀਆਂ ਦੇ ਸਨਮੁੱਖ ਪੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਆਪਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਕਵੀ ਵਿਚੋਂ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਪਰਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।"

ਮੈਂ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ

ਰੋਏਂ ਰੋਏਂ ਲਹਿੰਦੀ ਵੇਖਾਂ

ਕਿੰਜ ਲਹਿੰਦੀ

ਕਿਉਂ ਲਹਿੰਦੀ

ਮੈਂ ਨਾ ਜਾਣਾ...

ਉੱਡਾਂ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਏ

ਖੰਡਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣਾ.....

ਸੋਹਣਿਓ!

ਮਿੱਤਰ ਪਿਆਰਿਓ!

ਕਵਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਉਵੇਂ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ

ਜਿਉਂ ਆਪਣਾ ਆਪ....

ਪਰ ਕਵਿਤਾ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਅੰਤਰਮਨ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸਮਾਜਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਗੋਂ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਮਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਵੱਡੇ ਸਦਕਾਲੀ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਸੰਗ ਸੰਵਾਦ ਰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਖਪਾਲ ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ ਗੈਰ ਮਨੁੱਖੀ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਕਰਕੇ ਇਸ ਜਨਮ ਨਾ ਜਨਮੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਥੀਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਦੇ ਚਕਾਚੌਂਧ ਵਾਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ (ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਮੁੱਲਾਂ ਦਾ ਘਾਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ) ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਣਗੌਲਿਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਉਸਦੀ ਕਾਵਿਕਾਰੀ ਦਾ ਅਹਿਮ ਅੰਗ ਹੈ। ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਸੁਰਤ ਨਾਲ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਵਿਚਰਨਾ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਖਪਾਲ ਨੇ ਹੋਣ-ਬੀਣ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਹ ਇਕ ਵੱਖਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ 'ਚ ਅਣੂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।