ਚੱਕ ਘੁਮਿਆਰੀ ਮਿਟੀ

ਜਿਉਂ ਮਿਟੀ ਤੋਂ ਡਰੇ

ਕਿਤੇ ਮਿੱਟੀ ਉਠ ਪਈ

ਤਾਂ ਬਗ਼ਾਵਤ ਨਾ ਕਰੇ

ਸਿਖ਼ਰ ਚੜਾ ਕੇ ਗੁੱਡੀ

ਗਾਂਧੀ ਕੱਟੀ ਡੋਰ

ਧਰਤ ਤੇ ਆ ਡਿੱਗੀ

ਵਿੱਚ ਅੱਖ ਦੇ ਫੋਰ

ਤੰਦ ਚਰਖ਼ੇ ਪਾ ਕੇ

ਉਪਰੋਕਤ ਭਾਂਤ ਦੀ ਅਲੰਕਾਰਕ, ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਤੇ ਬਿੰਬਾਤਮਕ ਸਿਰਜਣਾ ਰਾਹੀਂ ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚਲੇ ਸ਼ੰਕਾਸਤ ਮਸਲਿਆਂ ਦੀ ਪੁਨਰ ਤਲਾਸ਼ ਵਲ ਪ੍ਰੇਰਦੀ ਹੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜਿਠਣ ਲਈ ਕਰਮਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੰਦਨ ਦੀ ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਦੁਸਰਾ ਪਾਸਾਰ ਉਸਦੇ ਦਿਸਹੱਦਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਵੈ-ਤਲਾਸ਼ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੁੱਪ ਦੇ ਰੰਗ ਪਛਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਮਾਰਫ਼ਤ ਤਕ ਪੰਹੁਚਣ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਪਛਾਣ ਦੌਰਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗੋਚਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਹਿਸਾਸਾਂ, ਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਰਚਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਧੂਰੇਪਣ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਪਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। "ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੰਦਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਵਿਤਾ ਹੀ ਅਜਿਹੀ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਸਿਰਜਦੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਨਿਰੰਤਰ ਬਾਅਦ 'ਚ ਉਸਦੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਿਸ਼ਠ-ਭੂਮੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਲਟਕ ਰਹੀ ਹਾਂ

ਇਕ ਖਲਾਅ ਅੰਦਰ

ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਹੈ

ਕੋਈ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ

ਸਿਵਾ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਭਟਕਣ ਤੋਂ¹⁰

ਕੌਣ ਹੈ ਉਹ

ਜਿਸਦੀ ਰਾਹ ਤੱਕਦੀ?

ਹੈ ਕਿਉਂ ਅਹਿਸਾਸ

ਇਕ ਅਧੂਰੇਪਨ ਦਾ?"