ਇਸ ਤਨਾਓਗ੍ਰਸਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਯਤਨ ਵਿਚ ਉਹ ਕਈ ਰੰਗੀਨ ਸੁਪਨੇ ਸਿਰਜਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ ਅਭੇਦ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਰੂਪਕਾਂ ਅਤੇ ਬਿੰਬਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ:

ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ

ਬੰਜਰ ਧਰਤੀ

ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰੂਥਲ

ਤੂੰ ਇਕ ਬੱਦਲ ਦਾ ਟੋਟਾ

ਤਪਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਆਸ!¹²

ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਉਤਰਆਧੁਨਿਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿਚਲੀ ਭਟਕਣਾ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੰਦਨ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਚਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਮਾਨਵੀਕਰਣ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਸੁਪਨ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਪਨ ਸੰਸਾਰ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਧੂਰੇਪਣ ਨੂੰ ਪੂਰਿਆਂ ਕਰਣ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਸੁਰ ਬਣਕੇ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ:

ਹਉਕਿਆਂ ਨੂੰ ਐਵੇਂ

ਹਮਸਫ਼ਰ ਨਾ ਬਣਾ

ਗੁਆਚੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੀ ਵੀ

ਗਲ ਕਰ ਲਿਆ ਕਰ।।¹³

ਜੀਵਨ ਦਾ ਜੋ ਕਾਲਾ ਰੰਗ

ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਇਆ

ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕੱਢ ਦਿਤੀ

ਮੈਂ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਫੁਲਕਾਰੀ

ਤੇ ਭਰ ਦਿੱਤੇ ਸੂਹੇ ਰੰਗ

ਪਰ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਇਹ ਰੰਗੀਨ ਸੁਪਨੇ, ਸੁਪਨੇ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ:

............................

ਅਜੇ ਸੂਹੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ

ਸਰਦਲ ਤੇ ਪੈਰ ਹੀ ਪਾਇਆ ਸੀ

ਕਿ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਖੁਲ੍ਹ ਗਈ।”