“ਪਰ ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਮਾਨਵੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰਨਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਵੈ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ¹⁶ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਸਾਰੇ ਅਹਿਸਾਸਾਂ, ਭਾਵਾਂ, ਜਜ਼ਬਿਆਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸੁੱਖਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ:

ਇਹ ਜੋ ਅਸੀਂ ਲਿਖਦੇ ਹਾਂ ਨਜ਼ਮਾਂ

ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ ਤਰਜ਼ਮਾ

ਅੰਦਰਲੇ ਵਲਵਲਿਆਂ ਦਾ

ਬਿਰਹਾ ਦੀ ਦਾਸਤਾਨ

ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਰਕੇ ਫਰੋਲਦੀਆਂ

ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ ਪੀੜਾਂ।"

ਅਸਲ ਵਿਚ ਮੱਧਵਰਗੀ ਬੰਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਊਣਤਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਪਰਖਣ ਦੇ ਉਹ ਕਾਬਿਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਭਟਕਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਜਾਂ ਵਿਦਰੋਹ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਉਹ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਕੋਲ ਫਿਰ ਇਕੋ ਇਕ ਸਾਧਨ 'ਸ਼ਬਦ' ਬਚਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਤੋਂ ਹਲਕਾ ਹੋਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਇਹ ਪ੍ਰਵਚਨ ਉਸਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਬਦਲਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਅੱਧ ਵਿਚਾਲੇ ਹੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਰਚਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੰਦਨ ਕਵੀ ਤੇ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈ:

ਅੰਦਰਲਾ ਜਦ ਆਖਦਾ ਹੈ

"ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਹਾਂ

ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ

ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ 'ਚ

ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ......

ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਵਜੂਦ

ਕੋਮਲ ਕੋਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਤੇ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ

ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਣ

ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ ਨਜ਼ਮਾ¹⁸

ਕਵਿਤਾ ਉਸ ਅੰਦਰ ਉਤਰੇ

ਜਾਂ ਕਵਿਤਾ ਅੰਦਰ/ਉਹ ਉਤਰ ਜਾਵੇ