ਬਾਰ ਉਸਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਥਮ ਸਥਾਨ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਨਾਰੀ ਕਾਵਿ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਪੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਮੁਹੱਬਤੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿਚ ਬੱਝ ਕੇ ... ਮੁਹੱਬਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿੱਦਤੀ ਆਦਰਸ਼ ਸਥਿਤੀ ਵਜੋਂ ਅੰਗੀਕਾਰ" ਕਰਦੀ ਹੈ।"²¹ "ਇਹ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਲਰਜ਼ਦੀ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਵਿਚ ਤਥਾਕਥਿਤ ਨਾਰੀਵਾਦ ਦਾ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। "²² ਇਕ ਪੜਾਅ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਮੁਹੱਬਤ, ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਕਲਾ, ਸਾਧਨਾ, ਤਪ, ਤਪੱਸਿਆ, ਖੂਬਸੂਰਤੀ, ਸੰਗੀਤ, ਸਾਹਿਤ, ਸ਼ਬਦ, ਅੱਖਰ, ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਨੀਝ ਆਦਿ ਸੰਕਲਪ ਉਸਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਆਪਸ ਵਿਚ ਅਭੇਦ ਹੋ ਕੇ ਅਜਿਹੇ ਉੱਦਾਤ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਮੁਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਸਕੂਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ 'ਸੂਹਾ ਰੰਗ' ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਉਭਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿਚ 'ਲੋਅ', 'ਹੱਯਾਤੀ', 'ਮੁਹੱਬਤੀ ਫੁੱਲ', ਮਿਲਾਪ', 'ਅਲਖ', 'ਪ੍ਰੇਮ ਮਾਰਗ', ਸਾਧਨਾ ਅਤੇ 'ਤ੍ਰਿਪਤੀ' ਆਦਿ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਰਣਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਬੇਨਾਮ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਇਕ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇ 'ਚੁੱਪ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ' ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਵੀ ਉਹ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮੌਨ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਹੀ ਸਭ ਸੰਚਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਰਹੱਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ:

ਚੁੱਪ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ

ਕਿੰਨਾ ਅਜਬ

ਦੋ ਨਜ਼ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ

ਬੰਦ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ

ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਜਾਵੇ ।²³

ਅਣਕਹੇ 'ਚੋਂ

ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ

ਮੌਨ ਦੇ ਅਰਥ

ਲੱਭਦੀ ਹਾਂ.....

ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ

ਉਸ ਦੀ ਚੁੱਪ ਦਾ ਰੰਗ

ਹੋਰ ਵੀ ਗੂੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ... ²⁴

ਇਸੇ ਮੌਨ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਘੋਖਣ ਲਈ ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਬੁੱਧ ਦੀਆਂ 'ਖੜਾਵਾਂ ' ਪਾ ਕੇ ਗਿਆਨ ਮਾਰਗ ਵਿਚ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੰਦਨ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਸੁਚੇਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਕਾਲੀ ਅਖਾਉਤੀ ਉੱਤਰਆਧੁਨਿਕ ਨਾਰੀਵਾਦ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਪਰ ਅਚੇਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਨਾਰੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ