ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ 'ਦਰਜੇ ਤੇ ਔਰਤ', 'ਹੱਥ', 'ਬਦਸੂਰਤ’, ‘ਬੂਹਾ’, 'ਕਠਪੁਤਲੀ' ਅਤੇ 'ਤੇਰੀ ਕਾਇਆ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ’ (ਲੰਬੀ ਨਜ਼ਮ) ਵਿਚ ਉਹ ਪਿਤਰਕੀ ਸਮਾਜ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿਚ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਦੁਜੈਲੇ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਵਧੀਕੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਜੁਗਾਂ ਜੁਗਾਤਰਾਂ ਤੋਂ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੋਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਮਝਦੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ 'ਇਕਸਾਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਣ' ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ "ਮੈਂ ਤੇ ਮੈਂ" ਵਿਚ ਅਜਿਹੇ ਅਤਿ ਆਧੁਨਿਕਵਾਦ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਇਸਤਰੀ ਕਵਿਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਾਰਨ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰਕ ਸਿਰਜਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ 'ਮੁਹੱਬਤ' ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਅਹਿਸਾਸ ਦੀ ਧਾਰਨੀ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਦ ਪ੍ਰਤਿ ਇਕ ਪਾਸਾ ਸੋਚ ਅਪਨਾਉਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਬਾਕੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਢਾਏ ਗਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੌੜੇ ਯਥਾਰਥਕ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਨਾਰੀ ਚੇਤਨਾ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਰੀ- ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ:

ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੰਦਰ ਪਏ ਛਾਲੇ

ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ

ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਫੁੱਟ ਪਏ ਹੋਣੇ

ਤਾਂ ਹੀ ਤਾਂ ਉਗਲਿਆ

ਕਲਮਾਂ ਨੇ ਇਕ ਤਲਖ਼ ਸੱਚ

ਨੰਗਾ ਸੱਚ

ਤੇ ਬੜਾ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ।

............ਬੇਪਰਦ ²⁵

ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੰਦਨ ਖ਼ਪਤ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿਚਲੇ ਮੰਡੀ ਦੇ ਯੁਗ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦਾ ਸਿਆਸਤੀ, ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਅਤੇ ਨਿਆਂਇਕ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਜਦੀ ਹੋਈ ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਵਿਧੀ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਵਿਚਲੇ ਖੋਖਲੇਪਣ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ:

ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਬਜ਼ਾਰ ਗਰਮ ਹੈ

ਕਾਲੇ ਕੋਟਾਂ 'ਚ

ਬੈਠੇ ਨੇ ਵਿਉਪਾਰੀ

ਜੋ ਵੱਧ ਪੈਸਾ ਦੇਵੇਗਾ

ਉਹੀ ਖਰੀਦ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏਗਾ

ਕਾਨੂੰਨ…………….।? ।²⁶

ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੱਟੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ

ਸਬੂਤ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ