ਪਰ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ

ਤੇ ਲੋਕ ਲਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ

ਮਾਨਸਿਕ ਪੀੜਾ ਦੀਆਂ ਸਲੀਬਾਂ ਤੇ

ਵਰ੍ਹਾ ਦਰ ਵਰ੍ਹਾ

ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦੇ ਇਨਸਾਫ਼ ਦਾ²⁷

ਪੱਥਰ ਦੇ

ਅਣਘੜਤ ਜਿਹੇ ਬੁੱਤ

ਚੁਣ ਚੁਣ

ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ

ਕੁਰਸੀਆਂ ਉਪਰ

ਤੇ ਔਹ....

ਚੀਥੜਿਆਂ 'ਚ ਲਿਪਟੀ

ਉਨੀ ਹੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਨਾਲ

ਅੱਜ ਵੀ ਆਪਣਾ ਤਵਾ

ਆ ਰਗੜਣ ਲੱਗੀ

ਬੁੱਤ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ

ਇਹ ਸੋਚ ਕਿ

..........

ਪਰ

ਉਹਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ

ਕਿ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਪੱਥਰ

ਪਾਰਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।"²⁸

ਰਾਜਨੀਤਕ ਸੱਤਾ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਸਾਧਾਰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਕਰੁਣਾਮਈ ਚਿਤਰਨ ਅਤੇ ਮਾਨਵਤਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਸੰਬੰਧੀ ਅਜਿਹੇ ਹੋਰ ਅਹਿਸਾਸ ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੰਦਨ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਥਾਂ-ਪੁਰ-ਥਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗੋਚਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। 'ਦੋ ਸ਼ਬਦ' ਵਿਚ ਹਮਦਰਦੀ ਲਈ ਤੜਪ ਅਤੇ 'ਆਪਣਾਪਣ' ਵਿਚ 'ਦਰਦ ਵੰਡਾਉਣ ਦੀ ਇਨਸਾਨੀ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਰਗੇ ਅਮਾਨਵੀ ਵਤੀਰੇ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ 'ਮਾਨਵਤਾ ਦਾ ਘਾਣ' ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਦੇ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿਚ ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਰਗੇ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਦਰਪੇਸ਼ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ, ਸਮਾਜਿਕ, ਆਰਥਿਕ, ਦੰਭੀ, ਮਕਾਨਕੀ ਅਤੇ ਗਲੋਬਲ ਮਸਲਿਆਂ