ਵਿਚ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਦੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਬਿੰਬ ਉਲੀਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਚ ਉਸਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ 'ਸਭਿਅਤਾ', 'ਧਰਮ', 'ਅਰਥ', 'ਮਸ਼ੀਨ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ', 'ਘਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ' ਅਤੇ ' ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ' ਵਰਣਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ:

ਤਿੱਖੀ ਧੁੱਪ 'ਚ

ਰਿਕਸ਼ਾ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਬੁੱਢਾ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ

ਚਾਹ ਫੜਾ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਮੁੰਡੂ

ਢੇਰ ਤੋਂ

ਅੱਧਨੰਗੀ ਔਰਤ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਲਿਫ਼ਾਫੇ

...................................

ਏਅਰ ਕੰਡੀਸ਼ਨਡ ਕਮਰੇ 'ਚ

ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ 'ਤੇ

ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਚਰਚਾ²⁹

ਕਵਿੱਤਰੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਮਾਜ ਸਭਿਆਚਰਕ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਤ 'ਗਰੀਬ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਸੁਹੱਪਣ ' ਤੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਦੀ ਅਫ਼ਸੋਸਜਨਕ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਤੋਂ ਅਗਾਂਹ 'ਅੰਬੋ' ਦੇ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਉੱਠਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇਂਦੀ ਹੋਈ 'ਪੈਰਾਂ' ਦੀ ਸੁੱਖ ਮੰਗਣ ਨਾਲੋਂ ਸੋਚਾਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਲਮਾਂ ਦੀ ਸੁੱਖ ਮੰਗਣ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।“....... ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਦਰੋਹ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਦਰੋਹ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਭਾਸ਼ਣੀ ਉਚਾਰ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਕਾਵਿਕ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਵਾਲੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਅਹਿਸਾਸ 'ਚੋਂ ਉਦੈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਰੋਸ਼ਨੀ' ਵਿਚ ਸੋਚ ਤੇ ਉਰਜਾ ਰਾਹੀਂ ਬਦਲਾਵ ਲਿਆਉਣ, 'ਫਾਂਸੀ' ਵਿਚ ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਤੇ ਉਕਰਨ ਦਾ ਪੈਗ਼ਾਮ ਦੇਣ ਅਤੇ 'ਅਸੀ' ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਬੁੱਤ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਿਆਨ ਰੂਪੀ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਉਦੈ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨੇਰਿਆਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਵਿਦਰੋਹ ਕਰਨ ਲਈ ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਤੇ ਦੀਪ ਬਾਲ ਕੇ ਤੁਰਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਕੜਨਾ ਉਸਦੀ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸੋਚ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰੀ ਵਿਦਰੋਹੀ ਸੁਰ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਸਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ, ਕਲਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਰੋਆ ਸਾਹਿਤ ਰਚ ਕੇ ਨਵਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਸਿਰਜਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਸੁਝਾਉਂਦੀ ਹੈ,ਜਿਸ ਵਾਸਤੇ ਉਹ ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਸਮਾਧੀ ਲਾਉਣ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਨਜ਼ਮਾਂ 'ਤੇਰੀ ਕਾਇਆ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ' ਅਤੇ 'ਸੰਵਾਦ' ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:

ਐ ਨਜ਼ਮ! ਐ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ!

ਤੂੰ ਏ ਮੇਰੇ ਨਾਲ

ਮੈਂ ਭੇਦ ਹੀ ਦਿਆਂਗੀ