ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਚਲਦੇ 'ਮਹਾਂਭਾਰਤ' ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਦਿਸ਼ਾ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ:-

ਐ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੇ ਆਲੰਬਰਦਾਰੋ।

ਵੱਡਿਓ ਸਰਦਾਰੋ।

ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ ਇਕ ਦਿਨ......

ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਨੇ

ਸਭ ਕੁਝ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ.......

ਪਰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਗੇ ਉਹ

ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਬਣਦੇ ਹੱਕ ਖੋਹ ਕੇ

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸੇਜਾਂ ਤੇ ਵਿਛਾ ਲਏ

ਉਠਣਗੇ

ਇਹ ਸਾਰੇ ਏਕਲੱਵਿਆ ਇਕ ਦਿਨ

ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਥਾਂ

ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਰੋਣਾਚਾਰੀਆਂ-ਸਾਜ਼ਿਸਾਂ

ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਰਦੇ ਚੀਰ ਦੇਣਗੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੀਰ ਦੇਣਗੇ

(ਪੰਨਾ:87)

ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਦੇ ਅਵਚੇਤਨੀ ਮਨ ਦੇ ਅਵਚੇਤਨੀ ਹਨੇਰਿਆਂ ਚੋਂ ਆਵਾਮ ਵੱਲ ਪਰਤਦੀ ਹੋਈ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰ ਮਾਨਵੀ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਰਚਾਉਣ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਸਿਖਰ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ੈਲੇ ਰਾਹਾਂ ਦਾ ਹਮਸਫ਼ਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ ਇਥੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਥੇ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਵਿਰਾਸਤੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਬੇਜੋੜ ਪਰੰਪਰਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਪਰੋਕਤ ਹਵਾਲੇ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿਚ ਕਵੀ ਆਪਣਾ ਹਲਫ਼ੀਆਂ ਬਿਆਨ 'ਜੇ' ਕਵਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਜਨਤਾ ਦੀ ਕਚਹਿਰੀ ਵਿਚ ਦਰਜ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:-

ਜੇ ਮੇਰੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ

ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੀੜ ਦਾ

ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ

ਤਾਂ ਰੁਲਣ ਦਿੱਓ

ਮੇਰੀ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ

ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਗਲੀਆਂ 'ਚ

ਕੂੜੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੇ