ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਤਾਪ ਹੰਢਾ ਰਹੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਦਰਦ, ਬੇਬਸੀ, ਜ਼ੁਲਮ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਅਹਿਸਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਚਿਤਰਿਆ ਹੈ। 'ਕਰਫ਼ਿਊ' ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:-

ਬੱਚਾ ਦੁੱਧ ਮੰਗਦਾ ਹੈ

ਮਾਂ ਬੇਬਸ ਹੈ

ਬਾਪ ਬਾਹਰ ਝਾਕਦਾ ਹੈ

ਗੋਲੀ ਸ਼ੂਕਦੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

'ਪੁਲ', 'ਕਵਿਤਾ-ਅਸੀਂ ਫੇਰ ਮਿਲਾਂਗੇ, ਗਿੱਧੇ ਦੇ ਪਿੜ ਦਾ ਮਰਸੀਆਂ, ਪੰਜਾਬ ਮਸਲਾ, ਧਰਮ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਾਸ਼, ਸਫ਼ਦਰ ਜਾਂ ਰਵੀ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਆਦਿ ਉਸਦੀਆਂ ਖ਼ਾਸ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਸੰਕਟ ਦੇ ਦੌਰ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੇਹਦ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕਵਿਤਾ 'ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਸੁਰ ਦਾ ਗੀਤ' ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਹੈ:-

'ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਉਂਕਾ ਪੈਰੀਂ ਛਾਲੇ'

ਇਕ ਮਘਦਾ ਇੱਕ ਸੀਤ

ਜਿੰਦੇ ਨੀ ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਸੁਰ ਦਾ ਗੀਤ,

ਸਹਿਮੇ ਬੱਚੇ ਚੁੱਪ ਪਰਿੰਦੇ

ਬ੍ਰਿਖਾਂ ਬਾਝ ਸੰਗੀਤ

ਜਿੰਦੇ ਨੀ ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਸੁਰ ਦਾ ਗੀਤ...

ਸ਼ਾਇਰ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ ਮਾਨਵੀਂ ਹੋਂਦ ਤੇ ਮਾਨਵੀ ਮੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਉਸ ਵਹਿਸ਼ੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜਾਣ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਕੇਵਲ ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਸਗੋਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵੀ ਦਮਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। 'ਗਿੱਧੇ ਦੇ ਪਿੜ ਦਾ ਮਰਸੀਆਂ' ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰੁਲ ਰਹੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਹੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। 'ਗਿੱਧਾ' ਜੋ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦਾ ਹੁਲਾਸ ਹੈ, ਪਰ ਪੰਜਾਬ ਸੰਕਟ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਵੀ ਓਪਰਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕਵੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ-

ਇਸ ਮਾਤਮੀ ਥਾਂ ਤੇ

ਜਸ਼ਨ ਕਿੰਝ ਮਨਾਉਣਗੀਆਂ?

ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧੇ 'ਚ ਕੀ ਗਾਉਣਗੀਆਂ?

ਜਦ ਗਿੱਧੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ

ਵੰਗਾਂ ਹੀ ਨਾ ਰਹਿਣ

        ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰਹਿਣ ਚੂੜੇ ਦੀਆਂ ਉਮੰਗਾਂ...