ਮੈਂ

ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ

ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ

ਜੋ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮੰਦਾ

ਸੁਹਜ ਜਾਂ ਕੁਹਜ ਹੈ:-

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਆਰੋਪਿਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਕੇ ਇੰਦੁਆਵੀ-ਸੰਵੇਦਨਾ ਦੇ ਨਿਕਟ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਸੰਕਲਪ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜ ਮੁੱਖ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਉੱਪਰ ਥੋਪਣ ਦਾ ਵੀ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪਿਆਰ-ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਤੋਂ ਮੈਂ ਆਇਆ ਬਸ' ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਗੋਲਬਲੀਕਰਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਖੋਲਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ 'ਮਨ ਦੀ ਹਾਰਡ ਡਿਸਕ ਮੈਟਰੋ, ਸਫ਼ਰੀ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਇਨਬਾਕਸ, ਚੈਟ, ਵਰਚੁਅਲ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਰਗੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਤਕਨੀਕੀ ਯੁਗ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਵੀ ਬੜੀ ਸਹਿਜਤਾ ਨਾਲ ਵਿਗਿਆਨ, ਤਕਨਾਲੋਜੀ, ਸੰਚਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸ਼ਬਦ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤਦਾ ਹੈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਤਾਂ ਮਜਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੀ ਹੈ ਸਗੋਂ ਅੱਜ ਦੇ ਯੁੱਗ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਵੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਨਬਜ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਰਚਨਾ ਕਰਨਾ ਉਸਦੀ ਬੌਧਿਕਤਾ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਮਜਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵੀ ਕਿਉਂਕਿ ਕਲਾਕਾਰ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਕਲਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ 'ਖਜੁਰਾਹੋ' ਨਾ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਬਲਕਿ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਿਲਪੀਆਂ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਭਰਪੂਰ ਅਭਿਵਿਅਕਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਥ, ਧਰਮ, ਕਾਮ, ਮੋਕਸ਼ ਦੇ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਨੂੰ ਬੜੀ ਹੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਬਿਆਨਦਾ ਹੈ-

ਤੂੰ ਉਸ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਦਾ

ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਹੈਂ ਮੂੰਹ ਬੋਲਦਾ

ਗਿਆਨ ਦੀ ਬਉਲੀ 'ਚੋਂ

ਡੁਲ-ਡੁਲ ਪੈਂਦਾ ਜਲ

ਆਕਾਰ ਨਿਰਾਕਾਰ

ਸਦਾ ਚਿੱਤ ਆਨੰਦ।

ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਸਵੀ ਬੇਸ਼ਕ ਸ਼ਿ ਪੀਆਂ ਦੇ ਸਬਰ ਦੀ ਇਤਹਾ ਨੂੰ ਤਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਸਗੋਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਵੀ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਾਇਮ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚਾਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।