ਇਕ ਬੈਂਚ ਤੇ ਆ ਬੈਠੇ। ਸੱਜੇ ਖੱਬੇ ਪਾਣੀ ਫੁਹਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਦੀ ਉਛਲ ਉਛਲ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਤਿਕੋਨਾਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਿੱਕ ਤੇ ਖਿੜੀਆਂ ਫੁੱਲ ਕਿਆਰੀਆਂ, ਰੰਗ ਬਰੰਗੀਆਂ ਭਾਆਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਮੁਟਿਆਰ ਦਾ ਗਵਾਚਿਆ ਮਾਣ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਗੁਲਾਬ ਕਲੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲ ਪ੍ਰਭਾਤ ਮੁੱਖੜੇ ਵਾਂਗ ਸੂਹੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ । ਸਾਹਮਣੀ ਸੜਕ ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਨਿਕਲ ਕਈ ਸੁੰਦਰ ਜੋੜੀਆਂ ਘਾਹ ਕਿਤਿਆ ਤੇ ਡੇਰੇ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।

'ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਸਿਫ਼ਤੀ ਦਾ ਘਰ।' ਖਾਸ ਕਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਔਰਤ ਵਿਚ ਹੀ ਆ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਬੱਗੇ ਬੱਗੇ ਮੂੰਹ ਰੋਹੀ ਦੇ ਕਪਾਹ ਫੁਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਪਰ ਬੁੱਲ ਟਮਾਟਰਾਂ ਵਰਗੇ ਰੱਤੇ ਕੀਤੇ, ਅੱਜ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਰੁੱਸੇ ਨੈਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਮੇ ਦੀ ਸਾਣ ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਿਰ ਵਿਚਾਲੇ ਇਕ ਲਹੂ ਡੰਡੀ ਕਿਸੇ ਰਾਹੀਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਣ ਲਈ ਵਾਹੀ ਹੋਈ। ਸੁੱਕੀਆਂ ਫੁਲੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਸਫ਼ੈਦੀ ਦਸਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਸਨ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਗੀਆਂ ਵਿਚ ਘੁੱਟ ਕੇ ਰੱਖਣ ਦੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਯਤਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਗਿੱਠ-ਗਿੱਠ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਪਾ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਜਾਂ ਸੁੱਕ ਕੇ ਖਾਲੀ ਗੁੱਥਲੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ਸਨ।

'ਜੀ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਵਲ ਵੇਖੋ!

'ਕੀ ਤੇਰਾ ਖਿਆਲ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਸੁਹਣੀ ਹੈ ?'

'ਮੈਂ ਵੀ ਕੋਈ ਸੁਹਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਹਣੀ ਹਾਂ? ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਓਸ ਦੇ ਫ਼ੈਸ਼ਨੇਬਲ ਲੀੜਿਆਂ ਤੋਂ ਹੈ।'

'ਉਹ ਚਾਹੇ ਕੁਝ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੀ ਪਾਲ ਦੇ ਮਾਧਵ ਹੁਸਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ । ਬਸ ਕਾਮਨਾ ਦੀ ਪੁਤਲੀ ਜਾਣ ਇਸ ਨੂੰ। ਅਜੇਹੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸੱਚੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।

'ਕਿਉਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ?'

'ਜਿਸ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਆਪਾ ਵਿਖਾਉਣ ਦੀ ਖਾਹਸ਼ ਮਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਿਆਰ ਭਾਵਨਾ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਹੀ ਤੱਤਪਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਜਵਾਨ 'ਹਾਏ' ਵਿਚ ਕਤਲ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦਾ ਦੋ-ਦੋ ਘੰਟੇ ਸਿੰਗਾਰਾਂ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿਣਾ ਦਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕਾਮ ਭੁੱਖ ਆਖ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਘਰ ਵਿਚ ਏਸੇ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਭੂਤਨੀ ਜਾਪੇਗੀ ਅਤੇ ਵੇਖਣ 'ਤੇ ਕਚਿਆਣ ਆਵੇਗੀ। ਜੇ ਇਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਇਹ ਆਪਣਾ ਸਿੰਗਾਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਰ ਕੇ ਵਿਖਾਵੇ।

'ਏਧਰ ਦਿਨ ਢਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਓਧਰ ਉਸ ਆਪਣੀ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਪਟਾਰੀ ਖੋਲ੍ਹਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਵਾਲ ਵਾਹੇ, ਸਿਧੇ ਵਾਹ ਕੇ ਫਿਰ ਪੁੱਠੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਲ ਪਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਭਰੂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਘੁਟ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਣਗੀਆਂ । ਬੁਨੈਣਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੰਡੀਆਂ ਕਮੀਜ਼ਾਂ ਪਾਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਧ ਨੰਗਾ