ਸਰੀਰ ਆਪਣੀ ਭੁਖ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸੁਨੇਹਾ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਰੰਗ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਰਦ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਉਸ ਦਾ ਇਕ ਹੁਲਾਰਾ ਨਾ ਸਹਾਰ ਸਕੇ। ਮੁਸਕਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਪਰਵਾਨਾ ਸੜ ਕੇ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ।

'ਪ੍ਰਿਆ! ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਆਤਸ਼ਬਾਜੀ ਪਲ ਝਟ ਦਾ ਚਮਕਾਰਾ ਹੈ। ਪਰ ਪੇਂਡੂ ਹੁਸਨ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਿਆਰ ਉਡੀਕ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਬਲਦਾ ਆਪਾ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਫ਼ੈਸ਼ਨ ਪੱਟੀਆਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਆਸ਼ਾ ਅਸਲੋਂ ਨਿਰਮੂਲ ਹੈ।"

'ਕੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਬਾਕੀ ?

'ਹੋਵੇਗਾ ਕੋਈ, ਜਿਸ ਸਹਾਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਾਇਮ ਹੈ। ਪਰ ਵੱਡੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਛਾਵਾਂ ਨਿੱਕੇ ਮੋਟੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।'

ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਕ ਵੇਸਵਾ ਨੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, 'ਸਾਡੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੁਣ ਸ਼ਹਿਰੀ ਸੁਆਣੀਆਂ ਨੇ ਮਲ ਲਈ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਸਾਡੀ ਖੱਟੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੋਹ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਾਲੇ ਨਾਜ਼, ਅਦਾਵਾਂ, ਬੋਲ ਚਾਲ ਤੇ ਰੁਸੇਵੇਂ, ਇਸ਼ਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਏ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਅਫ਼ਸੋਸ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਆਮਦਨ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ ਸਗੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿਚ ਤਰੱਕੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।

'ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਸ਼ਹਿਰਨਾਂ ਵਿਚ ਬੜੀ ਤਹਿਜ਼ੀਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

'ਤਹਿਜ਼ੀਬ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਬੁਰੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੀਆਂ ਨਫਸਾਨੀ ਮੰਗਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ, 'ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਚਲ ਕੇ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਨਵੀਨ ਇਸਤਰੀ, ਮਰਦ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਮਣੀ ਕੁੜੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਗਭਰੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੋ। ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਉਂ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਤੋਂ ਵਗਾਰੀ ਫੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

'ਅੱਜ ਕਲ੍ਹ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਕਿਹੜਾ ਘਟ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ। ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਤਾਂਗਿਆਂ ਪਿਛੇ ਇਉਂ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਕ ਦਾ ਕੁੱਤਾ ਉਸ ਮਗਰ ਪੂਛ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।

'ਮੁੰਡਿਆਂ ਤੇ ਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਕੁਝ ਨਾ ਪੁੱਛੋ। ਤੂੰ ਪਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਏਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਪਹਿਲਾਂ ਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਗਲ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਖਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੰਮ ਬੁੱਢਿਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਦੁਖੀਆਂ ਦਾ ਦਰਦ ਵੰਡਾਂਦੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤਕ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸੂਰਮਤਾਈ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੁਣ ਸਿਨਮੇ ਦੇਖਣੇ, ਸਿਗਰਟ ਪੀਣੇ, ਛਜੇਦਾਰ ਪੱਗਾਂ ਘੰਟਾ ਘੰਟਾ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਬਹਿ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾੜ੍ਹੀਆ ਉਪਰ ਇਕ ਮਲ੍ਹਮ ਜੇਹੀ (ਫਿਕਸੋ) ਲਾ ਕੇ ਫ਼ਜੂਲ ਵਕਤ ਗੰਵਾਣਾ ਹੀ ਸ਼ੁਗਲ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।'

'ਅਸੀਂ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।