"ਇਸ ਪਿਆਰ ਸੁਖ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।'

'ਤੇਰਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸੁਖ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਪੂੰਜੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮੰਜ਼ਲ ਸਦਾ ਦੂਰ ਰਹੇ ਤੇ ਮੈਂ ਇਕ ਅਨੁਭਵ ਸਚਾਈ ਵਿਚ ਸਦਾ ਗਵਾਚਿਆ ਰਹਾਂ।

ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੀ ਵਿਖਮਤਾ ਨੂੰ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ । ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਅੱਖੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਉਸ ਰਾਤ ਹਿਰਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਪਰ ਹੀ ਡੁਲਿਆ। ਦੁਨੀਆ ਦੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਿਆਂ ਦੇਖ ਗੁਨਾਹ ਸਮਝੇਗੀ ਪਰ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਰੱਬ ਦੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵਡੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

'ਛੋਟੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵੱਡੀ ਸੜਕ ਵਿਚ ਡੰਡੀ ਬਣ ਕੇ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,

ਪ੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰੀਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਗਾਧ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਰਾਜ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਹਰ ਕ੍ਰਿਆ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਅਮਲ

ਆਪੇ ਵਿਚ ਇਕ ਪੂਰਨ ਰਸ ਹੈ,

ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਭੁਚਾਲ ਵਿਚ ਵੀ

ਡੋਲਣ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ।

(ਗੁਰੂਦੇਵ)

ਅਸੀ ਸੁੱਤੇ, ਜਾਗੇ ਤੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿਚ ਗਵਾਚੇ। ਪਿਆਰ ਅਨੰਦ ਸੀ ਤੇ ਅਨੰਦ ਪਿਆਰ। ਇਉ ਭਾਸਦਾ ਸੀ, ਸਾਡੇ ਛੱਟੇ ਸਾਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਸੁਗੰਧੀ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਰਾਤ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਬੀਤੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾਗਦੇ ਹੋ ?'

'ਕਹੋ ਪ੍ਰਿਯਾ, ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੈ ?' ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੇੜਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

'ਮੈਂ ਤੁਹਾਥੋਂ ਐਨਾ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ ਹੁਣ ਕਿਤੇ ਜੋਗੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਥਾਂ ਦੇਣੀ।

'ਮੇਰੀ ਗਰੀਬੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਆਰਜੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

'ਪਿਆਰ ਅਮੀਰੀ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰਖਦਾ।'

'ਦਿਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਏ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਇਕ ਜੱਰਾ ਬਣ ਕੇ ਕੋਈ ਪਹਾੜੀ ਖੰਡ ਮਲ ਲਵਾਂ, ਰਸ-ਕਤਰਾ ਬਣ ਕੇ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵਾਂ।

'ਜੀ ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਥੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੂਰਤ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦੀ।

ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੇ ਜਿੰਦਾ ਰਹਿਣ ਦੀਆਂ ਲਾਲਸਾ ਵੀ ਪਰਾਣ ਤੋੜ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।

'ਦੁਨੀਆ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬੁਰਾ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ?'

ਅਸੀਂ ਬੁੱਲ ਜੋੜੀ ਕਿਸੇ ਅਨੰਦ ਵਿਚ ਗਵਾਚ ਗਏ। ਪਿਆਰ ਤੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀ ਬੇ-ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਖੁਲ੍ਹੀ ਓਦੋਂ ਚਾਨਣਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ।