ਰਾਗ ਤੇ ਬਾਣੀ ਓਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਤੇ ਪੂਰਨ ਅਸਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭਟਕਣਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਕੇ ਮਨ ਸਰੋਦ ਰਸੀਆ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਓਧਰ ਰਾਗੀ ਤੇ ਮਸਤੀ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਤਾਣ ਵਿਚ ਛਾਈ ਹੋਵੇ, ਓਦੋਂ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਭਰਮ ਮੁਕਦੇ ਹਨ। ਇਲਾਹੀ ਨੂਰ ਅਸਲ ਸਰੂਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਦਾ ਬੂਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਗਿਆ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰੀ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
'ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ ਮੇਰੇ ਦਿਲੋਂ ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਾਸ਼ਨਾ।
ਜਾਣ ਗਿਆ ਹਾਂ ਜਦ ਤੋਂ ਮੈਂ ਆਤਮ ਪਿਆਰ ਲੱਖਸ਼ਨਾ।'
ਦੋ ਘੰਟੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਸਰਵਨਾਂ ਨੇ ਰੱਜ ਕੇ ਪੀਤਾ। ਹਿਲਣ ਨੂੰ ਜੀਅ ਨਹੀ ਸੀ ਕਰਦਾ।
ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਹਜੂਰੀ ਵਿਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਠੀਆਂ ਤਾਂ ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਚੁੰਨੀਆਂ ਲਹਿ ਗਈਆਂ ਕਿਉਂਕਿ ਡੇੜ੍ਹ ਗਜ ਅਰਜ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਟ ਪਾ ਪਾ ਕੇ ਡੇੜ੍ਹ ਫੁਟ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਬਾਬੇ ਅਟੱਲ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤੁਰੇ।
ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਬਿਲਡਿੰਗ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਨਾਲ ਹੀ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਸਰਾਂ ਯਾਤਰੂਆਂ ਦੇ ਆਰਾਮ ਟਿਕਾਣੇ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀ ਖਲੋਤੀ ਸੀ। ਯਾਤਰੂ ਇਹਨੂੰ ਥਕੇਵਾਂ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵੱਟੇ ਵਿਚ ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਪੈਂਦੇ ਸਨ।
ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਹੋਟਲ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਸਾਰਾ ਦੁਪਹਿਰਾ ਹੋਟਲ ਵਿਚ ਕਟਿਆ। ਦਿਲ ਢਲਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਮ ਘਟਾਂ ਚੜ੍ਹ ਆਈਆਂ। ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲੋਂ ਅਸਮਾਨ ਡਾਢਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ । ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਦਰਤ ਕੰਸੀ ਨਹਾ ਕੇ ਵਾਲ ਸੁਕਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੇਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਣੀਆਂ ਡਿਗਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕੀ ਆਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਬਿਰਹਾ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਕੇਸ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਸਾਡੀਆਂ ਹਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਵਲਵਲੇ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਖ਼ਿਆਲਾ ਗਲਤ ਹੈ।
'ਅਜ ਸਿਨਮੇ ਚਲਣਾ ਹੈ ?' ਮੇਰਾ ਮੋਢਾ ਹਿਲਾਂਦਿਆਂ ਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ।
'ਜ਼ਰੂਰ ਜੀ। ਪਰ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਓਥੇ ਵੀ ਅਨੋਖਾ ਅਨੰਦ ਹੈ।
'ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਹਟਣ ਤੇ ਹੀ ਚਲੇ ਚਲੀਏ।'
ਮੈਂ ਘੰਟੀ ਵਜਾ ਕੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਨੌਕਰ ਝਟ ਆ ਗਿਆ।
'ਅੱਜ ਕਲ੍ਹ ਕਿਹੜੀ ਫਿਲਮ ਚੰਗੀ ਹੈ ?'
'ਜੀ 'ਪ੍ਰੀਤ ਭਿਖਾਰੀ' ਨੂੰ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨੌਕਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੀਂਹ ਨਿੱਕੀ ਫੁਹਾਰ ਵਿਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਮਸਤਾਨਿਆਂ
