ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਫਿਰਨ ਲੱਗਾ। ਪਾਲ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਹਸਦੀ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਕੁਦਰਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਖੁਸੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਕਣੀਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਹਟ ਗਈਆਂ। ਅਸੀਂ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਤਾਂਗੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬਸ ਓਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਅਗਾਧ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬਦਲਿਆ ਜੀਵਨ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸਾਂ ਕਿ ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਕਿਵੇਂ ਅੰਦਰ ਤਬਦੀਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਤਮ-ਸਰੋਦ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾ ਦੇ ਪਰਦੇ ਲੀਰਾਂ ਕਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨੂਰਾਨੀ ਬਣਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਆਤਮ ਅਨੰਦ ਮਨ ਤੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਦਹੋਸ਼ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਘੰਟਾ ਇਸ ਅਨੰਦ ਨੂੰ ਮਾਣਿਆ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਏਸੇ ਅਨੰਦ ਵਿਚ ਗਵਾਚਿਆ ਰਹਾਂ।
ਪਾਲ ਦੇ ਹਿਲਾਣ ਤੇ ਮੈਂ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਦੀ ਚਰਨ ਧੂੜੀ ਵਿਚ ਘਸਾਦਿਆਂ ਚੁੱਕਿਆ। ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਆਏ। ਹੋਟਲ ਤੋਂ ਸੋਡਾ ਆਦਿ ਪੀ ਫਿਰ 'ਪ੍ਰੀਤ ਭਿਖਾਰੀ' ਵੇਖਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਿਨਮਾ ਸਾਥੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਟਿਕਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਨਮੇ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਇਕ ਪੱਖੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਬੈਠੇ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਬਾਜ਼ੀ ਪਿਛੋਂ ਅਸਲ ਫਿਲਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।
'ਦੋ ਜਵਾਨ ਦਿਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਗਰੀਬ ਹੈ ਤੇ ਜਾਤ ਬਰਾਦਰੀ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਸਦਕਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੂੰ ਪਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਬਾਪ ਇਕ ਧਨੀ ਦੇ ਲੜਕੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੜਕਾ ਇਕ ਸਦੀਵੀ ਰੋਗ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਫਕੀਰ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅੱਧ ਕਹਾਣੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਮਾਜ ਤੇ ਪਿਆਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਨ।
'ਹਾਂ, ਪਰ ਅੱਗੇ ਦੇਖੋ ਤਸਵੀਰ ਕੀ ਰੰਗ ਵਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਸੋਡੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੋ ਬੋਤਲਾਂ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਝਟ ਦੋ ਬੇਤਲਾਂ ਲੈ ਆਇਆ। ਅਸੀਂ ਸੋਡਾ ਪੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ । ਫਿਲਮ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
'ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਭਜਨ ਵਿਚ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਾਧੂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੰਗਦਾ ਮੰਗਦਾ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਭਿੱਛਿਆ ਦੀ ਸਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, 'ਭਿਖਾਰੀ ਕੀ ਲੈਣਾ ਏਂ ? ਉਹ ਅੱਗੋਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਭਿਖਾਰੀ ਹਾਂ।' ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਕਿਤੇ ਉਠ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਵਿਧਵਾ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਥਾਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਉਥੋਂ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੋਟਰ ਹੇਠ ਆ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖ਼ਤਮ।
'ਇਸ ਦਾ ਐਂਡ ਸੁਖਾਂਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ।
'ਹਾਂ, ਹੋਣਾ ਸੁਖਾਂਤ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਕਹਾਣੀ ਲੇਖਕ ਦਾ ਆਸ਼ਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ।
