ਉਹ ਪਹਿਲੋਂ ਫ਼ਰਜ਼ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ ਤੇ ਪਿਛੋਂ ਪਿਆਰ ਨੂੰ। ਪ੍ਰੇਮਕਾ ਸੁਸਾਇਟੀ ਦੇ ਅਸੂਲ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਿਨਾਂ ਜਿੰਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਸੋ ਉਸ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।

ਅਸੀ ਹੋਟਲ ਵਿਚ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ ਲੰਮੇ ਪੈ ਗਏ।

'ਪ੍ਰਿਯਾ! ਸਵੇਰੇ ਪਹਿਲੀ ਗੱਡੀ ਹੀ ਚਲੇ ਚਲੀਏ।'

'ਨਹੀਂ ਜੀ ਐਡੀ ਕੀ ਕਾਹਲੀ ਹੈ? ਇਕ ਦਿਨ ਤਾਂ ਹੋਰ ਰਹੀਏ। ਉਸ ਤਰਲੇ ਵਜੋਂ ਕਿਹਾ।

'ਨਹੀਂ ਪਹਿਲੀ ਗੱਡੀ ਜਰੂਰ ਚਲੇ ਚਲਣਾ ਹੈ।'

ਫਿਲਮ-ਕਹਾਣੀ ਸੋਚਦਿਆਂ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਭਾਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੋ ਕੁ ਵਜੇ ਹੋਟਲ ਵਿਚ ਚੀਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਲ ਵੀ ਰੋਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉਠ ਖਲੋਤੀ। ਪਤਾ ਲਗਾ ਕਿ ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਮੈਨੇਜਰ ਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਅਤਿ ਭੈੜਾ ਸਲੂਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹੋਟਲ 'ਚੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਕੋਈ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਪਿਛੋਂ ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਮੈਨੇਜਰ ਨੂੰ ਆ ਫੜਿਆ। ਥਾਨੇਦਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਘੂਰਦਿਆਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਕੀ ਤੂੰ ਹੋਟਲ ਇਹੋ ਜਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਸਾਡੀ ਵੀ ਪੁਛ ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੀ। ਪਾਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੌਜੀ ਸੇਵਾਦਾਰਨੀ ਹੋਣਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਦਸਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਪੁਲੀਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਪਿਛੋਂ ਮੈਨੂੰ, ਪਾਲ ਤੇ ਬੜਾ ਹਾਸਾ ਆਇਆ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਤੜ੍ਹਕੇ ਹੀ ਗੱਡੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਰੱਬ ਜਾਣੇ ਮੈਨੇਜਰ ਨਾਲ ਪਿਛੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬੀਤੀ।

10

ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰੋਂ ਆਏ ਨੂੰ ਦੋ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਆਪਣੀ ਕੁਟੀਆ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਸਾਂ। ਇਕ ਅੱਠ ਨੌਂ ਬਰਸਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਆਈ ਅਤੇ ਇਕ ਕਾਗਜ਼ ਜਿਹਾ ਫੜਾ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ । ਮੈਂ ਤਹਿ ਕੀਤਾ ਕਾਗਜ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਲਿਖਿਆ ਸੀ :-

ਮੇਰੇ ਦੇਵਰ ਬਲਬੀਰ,

ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ! ਮੈਂ ਦੋਨੋਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬੜੀ ਹੀ ਔਖੀ ਹਾਂ । ਕੀ ਲਿਖਾਂ! ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਲਿਖਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਮੈਂ ਬੜਾ ਹੀ ਰੋਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਅਸਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਹੁਣ ਸਦਾ 'ਪਾਲ' 'ਪਾਲ' ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਉਸ ਅਸਲੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਦਸ ਬਲਬੀਰ ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਮੈਂ ਕਿਧਰ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੀ।