ਕਿਆ ਬਾਤ ਹੈ ?
'ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪੱਟੀ ਕਦ ਖੁਲ੍ਹੇਗੀ?
‘ਕਲ।‘
‘ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਕਰੀਆ।‘
'ਸਿਪਾਹੀ। ਆਪ ਨੇ ਕਿਸੀ ਕੋ ਪਿਆਰ ਕੀਆ ਹੈ ?
‘ਹਾਂ ਨਰਸ।‘
ਮੈਂ ਹਉਂਕਾ ਲੈਂਦਿਆ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸਾਂ ਕਿ ਨਰਸ ਨੇ ਮੈਥੋਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਕਿਉਂ ਪੁਛਿਆ।
'ਕਭੀ ਅਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਕੋ ਯਾਦ ਵੀ ਕੀਆ ਹੈ?
'ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ। ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਰਸ! ਜੇ ਤੁਸਾਂ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖੀ ਹੁੰਦੀ, ਫਿਰ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਸ ਵਿਚ ਹੀ ਇਲਾਹੀ ਸੁਆਦ ਹੈ।
'ਮੈਂ ਇਸ ਕੋ ਨਫਰਤ ਕਰਤੀ ਹੂੰ ।
'ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕਿਸੇ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਡਿਠਾ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਏ ਸਹੀ ਨਹੀ ਹੁੰਦੀ। ਪਿਆਰ ਰੱਬੀ ਦਾਤ ਹੈ ਨਰਸ।
'ਹੱਛਾ। ਹੋਗੀ, ਅਬ ਆਰਾਮ ਕਰੋ ?
ਨਰਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਇਉਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਏ ਜਖ਼ਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਚੇਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹੀ ਆਰਾਮ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਂਦੀ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਫਰਜ ਹੀ ਸੀ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਫੜਾਕ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀ ਇਲਕੁਲ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ। ਨਰਸ ਕਮਰੇ ਵਿਚੋਂ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਵਿਹਲ ਲਭ ਕੇ ਗੁਣਗੁਣਾਉਣ ਲੱਗਾ :-
ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸਤਾਵੇ
ਇਕ ਪਲ ਚੈਨ ਲੈਣ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਈ ਰੁਆਵੇ।
ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਵਿਚ ਬਾਹਾਂ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਮੁੜ ਛਾਤੀ ਤੇ ਟੇਕਾਂ,
ਖਾਲੀ ਸੇਜ ਤੇ ਲੋਥ ਤੜਪਦੀ, ਚੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਦੇਖਾਂ,
ਮੁਰਦਾ ਜਿਸਮ ਪਿਆਰ ਬਿਨਾ ਇਹ, ਰੂਹ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲਿਆਵੇ।
ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸਤਾਵੇ।
ਇਕ ਪਲ ਚੈਨ ਲੈਣ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਈ ਰੁਆਵੇ।
ਪੈਰਾ ਦਾ ਖੜਾਕ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਓਦੇ ਹੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪੁਛਣ ਲਗਾ,’ਨਰਸ।‘
