ਮੈਂ ਹੂੰ ਬਾਬੂ ਜੀ ਝਾੜੂ ਵਾਲਾ।‘

‘ਹੱਛਾ ਤੂੰ ਏ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਨਰਸ ਏ ਕਿਤੇ।‘

'ਤੇਰਾ ਕੀ ਨਾਂ ਹੈ ?

ਰਾਮੂੰ ਹੈ ਜੀ।‘

ਰਾਮੂ ਇਹ ਨਰਸ ਕਿੰਨਾ ਫਿੱਕਾ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।‘

ਨਹੀ ਬਾਬੂ ਜੀ ! ਐਸਾ ਤੋ ਨਹੀਂ। ਯਿਹ ਨਰਸ ਤੋ ਤਮਾਮ ਨਰਸੋਂ ਸੇ ਅੱਛੀ ਹੈ, ਪੰਜਾਬਣ ਹੈ ਨਾ ਬਾਬੂ ਜੀ।

'ਕੀ ਇਹ ਨਰਸ ਪੰਜਾਬਣ ਹੈ ?" ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮੂੰ ਤੋਂ ਪੁਛਿਆ।

'ਹਾਂ ਬਾਬੂ ਜੀ। ਬੜੇ ਅੱਛੇ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਆਪ ਪਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਝਾੜੂ ਦੇਂਦੇ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਮੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਹੈ?' ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁਛਿਆ।

'ਵੇਖਤੇ ਨਹੀਂ ਬਾਬੂ ਜੀ। ਤਮਾਮ ਸਿਪਾਹੀ ਤੋਂ ਹਸਪਤਾਲ ਮੇਂ ਹੈਂ, ਔਰ ਆਪ ਨਰਸ ਕੇ ਕੈਂਪ ਮੇਂ ਹੋ। ਵੋਹ ਆਪ ਕੀ ਬਹੁਤ...।

ਮੈਂ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਕਾਹਲਿਆਂ ਪੁਛਿਆ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਨਰਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਟੈਂਟ ਵਿਚ ਹਾਂ?

‘ਕਿਆ ਬਾਬੂ ਜੀ ਆਪ ਕੋ ਯਿਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਮੁਝ ਸੇ ਮਸਖਰੀ ਨਾ ਕਰੋ ਜੀ'

'ਰਾਮੂੰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਸਖਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਸਚ ਦਸ, ਇਹ ਨਰਸ ਕੌਣ ਹੈ ?

'ਪੰਜਾਬਣ ਤੇ ਹੈ ਬਾਬੂ ਜੀ! ਤਮਾਮ ਇਸ ਕੇ 'ਸੁਹਣੀ ਨਰਸ' ਬੋਲਤਾ ਹੈ।

'ਪਰ ਰਾਮੂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਟੈਂਟ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਲਿਆਈ ?'

ਯੇਹ ਮੈਂ ਕਿਆ ਜਾਨੂੰ।"

ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਰਾਮੂੰ ਝਾੜੂ ਦੇ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਨਰਸ ਨੂੰ ਕਾਹਲਿਆਂ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ਕਿ ਕਦੋਂ ਆਵੇ ਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛਾਂ। ਰਾਮੂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਯਕੀਨ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਵਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਨਰਸ? '

‘ਹਾਂ ਕਹੋ ਕਿਆ ਬਾਤ ਹੈ ?

ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਹੋ ਕੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋ ?'

'ਆਪ ਕੋ ਇਹ ਕੌਣ ਕਹਿਤਾ ਹੈ ? ਉਸ ਕਾਹਲੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

'ਹੁਣ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕਾਹਲਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ।

'ਸਿਪਾਹੀ ਚੁੱਪ ਰਹੋ ਔਰ ਆਰਾਮ ਕਰੋ?

'ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਓਨਾ ਚਿਰ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ