ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਮੈਂ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਬਜਾਏ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਟੈਂਟ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਹਾਂ?

'ਸਿਪਾਹੀ ਆਪ ਪਾਗਲ ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਏ।'

'ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੇ ਉਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਤਦ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਪਾਗਲ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਪਾਗਲ ਹੋਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਹੜੇ ਅਸਲੀਅਤ ਲੁਕਾ ਰਹੇ ਹੋ।

'ਬਸ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰੋ।

'ਮੈਂ ਨਰਸ ਪੁੱਛ ਕੇ ਛੱਡਾਂਗਾ।' ਮੈਂ ਉਂਗਲ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

'ਹੱਛਾ ਕਲ੍ਹ ਮਾਲੂਮ ਹੋ ਜਾਏਗਾ।

'ਨਰਸ ਮੇਰੀ ਰਾਤ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਨਿਕਲਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਹੁਣੇ ਦੱਸੇ?"

'ਕਰਤੇ ਹੋ ਆਰਾਮ ਯਾ ਬੁਲਾਊਂ ਡਾਕਟਰ ਕੋ।

ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪੱਟੀ ਖਿਚ ਕੇ ਲਾਹ ਦਿਤੀ। ਪੱਟੀ ਲਾਹੁੰਦਿਆਂ ਸਿਰ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪੀੜ ਹੋਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਪਾਲ ਨੂੰ ਨਰਸ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੁਸਕਾਂਦਿਆ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੁਸਾਂ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ?

ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਹਿੱਕ ਤੇ ਘੁਟ ਲਏ ਅਤੇ 'ਓਹ! ਪਾਲ ।" ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ ਸਾਂ। ਹੈਰਾਨੀ ਅਗੰਮ ਸੱਚ ਵਿਚ ਅਭੇਦ ਹੋ ਗਈ। ਸ਼ਾਇਦ ਪਿਆਰ ਨੇ ਰੂਹ ਤਕ ਰਸਾਈ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਕਿਤੇ ਭੁਲੇਖਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਹੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਉਂ ਭਾਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਨਰੋਆ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਿਆ ਆਪੇ ਵਿਚ ਇਕ ਅਮਰ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਹਿੱਕ ਤੇ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਪ੍ਰਿਆ। ਮੈਥੋਂ ਐਨਾ ਲੁਕਾਅ?

'ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਜਬੂਰੀ ਸੀ, ਦੇਖੋ ਨਾ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਜਾਣ ਬੁਝ ਕੇ ਬੁਰਾ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।

'ਆਖ਼ਰ ਕਿਉਂ. ਮੈਂ ਇਹੀ ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

'ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿਚ ਲਿਆਏ ਗਏ, ਕੁਦਰਤੀ ਮੈਂ ਵੀ ਓਥੇ ਹੀ ਸਾਂ। ਉਸ ਦਿਨ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਬਹੁਤ ਆਏ ਸਨ । ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਹੂ ਲੁਹਾਣ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਮੈਂ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਅੱਡ ਕਰ ਕੇ ਰੋਂਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਰਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਛੇਤੀ ਇਸ ਵਲ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਡਾਕਟਰ ਮੰਨ ਗਿਆ।'

'ਝਟਪਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਟਰੈਚਰ ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆਂਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਾਫ਼ੀ ਜਖ਼ਮ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਤਰਾਸਦਾ ਲੰਘ ਗਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ । ਆਪ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਜਾਚੀ ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦਵਾਈ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਪਲਕਾਂ ਤੇ ਫੰਬੇ ਰੱਖ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀ । ਡਾਕਟਰ ਹੋਰਾਂ ਤਾਕੀਦ ਕੀਤੀ ਕਿ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪੱਟੀ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੀ ਲਾਈਟ ਤੋਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਅਜੇ ਆਪ ਦੀ ਪੱਟੀ ਕੱਲ੍ਹ ਖੋਲ੍ਹਣੀ ਸੀ।