ਪਰ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਸੂਰਜ ਤਾਂ ਛਿਪ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਹੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੈ।

'ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲੋਂ ਕਿੰਨੀ ਮਜਬੂਰ ਸਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੇਟ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸਾਂ।'

'ਹੋਰ ਤਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ। ਤੂੰ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੌੜੀ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ ।

'ਡਾਕਟਰ ਹੋਰਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੋ। ਮੈਂ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ ਰਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਟੈਂਟ ਵਿਚ ਰਖਾਂਗੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਜ਼ਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ। ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਕਰਵਾ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪ ਨੂੰ ਏਥੇ ਲੈ ਆਈ।

ਸਭ ਦੁਖ ਭੁਲ ਗਏ। ਕੌਣ ਆਖਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਥੇ ਵਸਦੀ ਦੁਨੀਆ ਉਜੜਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਇਕ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਪੂਰਨ ਰੁਮਾਂਸ ਵਿਚ ਆਬਾਦ ਹੋਵੇਗੀ। ਕੀ ਪਤਾ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇਰੇ ਲਈ ਢਹਿ ਉਸਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੁਕਦਾ ਕਰਮ ਆਪਣੀ ਬਾਕੀ ਵਿਚ ਮਸਤਾਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ! ਕੀ ਪਤਾ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮੇਰੇ ਮੁਕੇ ਕਰਮ ਦੀ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮਸਤੀ ਰਲਵੀਂ ਹੋਵੇ।

'ਪ੍ਰਿਯਾ! ਵਿਧਾਤਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਵਿਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਨਰਸ ਕਿੱਦਾਂ ਬਣੀ ਤੇ ਫੌਜੀ ਸੇਵਾਦਾਰਨੀਆਂ ਵਾਲੀ ਨੌਕਰੀ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ?'

'ਇਹ ਗੱਲ ਬੜੀ ਲੰਮੀ ਚੌੜੀ ਹੈ।

'ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ?

'ਵਾਹ, ਤੁਹਾਥੋਂ ਲੁਕਾਈ ਹੀ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

'ਫਿਰ ਦਸੋ ਨਾ।'

ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਇਕ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਪਲੇਟ ਚੁੱਕੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ, ਚੀਨੀ ਚਮਚੇ ਨਾਲ ਰਲਾਂਦੀ ਮੇਰੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਹੀ ਆ ਗਈ। ਪਾਲ ਜਿਧਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਓਧਰੇ ਤੁਰਿਆ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਉਸ ਵਿਚ ਹਰ ਆਰਜੂ ਗਵਾਚੀ ਹੋਈ ਸੀ । ਦਰਿਆ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਦਰਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਸਾਗਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਪ੍ਰਿਯ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਜਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਗਵਾਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਓਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਵਾਟਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਚੇਤਨਤਾ ਦੇ ਅਨੰਦ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਹਸਤੀ ਇਕ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪਾਲ ਹੌਲੇ ਜਹੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬਹਿ ਗਈ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ ਕਾਫ਼ੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸਾਂ, ਪਰ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪੂਰਨ ਸਿਹਤ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੋਈ ਅਨੁਮਾਨ