ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਉਂ ਭਾਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਰਾਜੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਆ ਮਸਖਰੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਹਣੀ ਨਰਸ।

ਉਸ ਹਸਦਿਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਪੋਲੀ ਜਿਹੀ ਚਪਤ ਜੜ ਦਿੱਤੀ।

'ਲਓ, ਅੱਡੋ ਮੂੰਹ।' ਉਸ ਪਲੇਟ ਵਿਚੋਂ ਚਿਮਚਾ ਭਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

'ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਅੱਜ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਇਉਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਨਮ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟ ਗਈ ਏ, ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਭੁੱਖ ਤੇ ਵਾਸ਼ਨਾ ਰਹੀ ਹੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'

'ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।'

'ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ।‘

'ਨਖਰੇ ਨਾ ਕਰੋ, ਜ਼ਰੂਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾ ਲਵੋ।‘

'ਬਸ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਰੱਜ ਗਿਆ ਹਾਂ।'

'ਖਾਤੇ ਹੋ ਯਾ ਬੁਲਾਉਂ ਡਾਕਟਰ ਕੋ।' ਉਸ ਗਲ ਦਾ ਤੌਲੀਆਂ ਠੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

ਸਾਡਾ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਹਾਸਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਮੂੰਹ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਚੌਲ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਪਾਲ ਤੋਲੀਏ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪੋਲੀ ਜਿਹੀ ਫਿਰ ਚਪਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਸੇਵਾ ਦੇ ਇਵਜ਼ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਨਾਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਲ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੀੜੇ ਲਾਹ ਕੇ ਬਦਲ ਦਿੱਤੇ।

'ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਨਰਸ ਵਾਲੀ ਡਰੈਸ ਲਾਹ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਬਣ ਜਾਵੋ ।

'ਕਿਉਂ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਠੀਕ।'

'ਠੀਕ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਰਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਪੰਜਾਬਣ ਪਾਲ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ।

'ਓਹ। ਯੇਹ ਬਾਤ ਹੈ।'

'ਤੁਸੀਂ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਬੋਲਦੇ ਹੁਣ ਕਿੰਨੇ ਪਿਆਰੇ ਲਗਦੇ ਹੋ।'

'ਨਰਸ ਤੁਸਾਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ?' ਪਾਲ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਮੇਰੀ ਸਾਂਗ ਲਾਈ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਿਹਾ, 'ਸਿਪਾਹੀ ਆਰਾਮ ਕਰੋ, ਤੁਮ ਕੋ ਇਸ ਸੇ ਕਿਆ ।

ਪਹਿਲੋਂ ਉਸ ਸਲਵਾਰ ਪਾਈ, ਫਿਰ ਉਸ ਗਾਉਨ ਲਾਹਿਆ। ਬੁਨੈਣ ਵਿਚ ਦੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦਾ ਨੰਗੇਜ ਮੈਨੂੰ ਸੌਦਾਈ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਮੈਂ ਵੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਮੀਟ ਸਕਦਾ। ਪਾਲ ਨੇ ਝੱਟ ਸ਼ਰਮਾਂਦਿਆਂ ਪਿੱਠ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਕਮੀਜ਼ ਪਾ ਲਈ। ਸਿਰ ਤੋਂ ਤਹਿ ਕੀਤਾ ਰੁਮਾਲ ਜਿਹਾ ਲਾਹ ਕੇ ਚੁੰਨੀ ਲੈ ਲਈ।

'ਵਾਹ ਜੀ। ਤੁਸੀਂ ਨਰਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੇ ਹੋ ?

'ਕੀ ਨਰਸ ਬਣ ਜਾਣ ਤੇ ਇਸਤਰੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ?

'ਨਹੀਂ ਤਾਂ।'