ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰ ਫਿਰ ਲੈਂਦਾ ਸਾਂ ਅਤੇ ਜਖਮ ਬਿਲਕੁਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ।

ਅਸੀਂ ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਏ। ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਚਲਣਾ ਏਂ ?'

'ਕਿਸੇ ਰਮਣੀਕ ਜਗ੍ਹਾ ਲੈ ਚਲੋ।' ਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਅਰਮਾਨਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹਿੱਕਾਂ ਲਈ ਬੈਠੇ ਸਾਂ। ਜੀਪ ਭੱਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਫ਼ਿਲਮ ਸੀਨਰੀ ਵਾਂਗ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਆ ਮੁਕ ਰਹੇ ਸਨ । ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਦੇਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਾਂ। ਅਸੀਂ ਹਸਪਤਾਲ 'ਚੋਂ ਚਾਲੀ ਪੰਤਾਲੀ ਮੀਲ ਆ ਗਏ। ਇਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਨਦੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਵਾਦੀ ਵਲ ਨੂੰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਏਥੋਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਕਈਆਂ ਦਰਖਤਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲਿਆਂ ਨੇ ਪਾੜ ਕੇ ਖਖੜੀਆਂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਬੰਬਾਂ ਨੇ ਟੋਏ ਪੁਟ ਛੱਡੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਨਾਸ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ।

ਮੋਟਰ ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਕਵਾ ਲਈ। ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਲ ਨੂੰ ਵਧੇ। ਕਈ ਥਾਈਂ ਲੜਾਈ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੁਹੱਪਣ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਰਾਬ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇਕ ਚੰਗੀ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹਿ ਗਏ। ਡਰਾਈਵਰ ਨੂੰ ਗੱਡੀ ਵਿਚ ਹੀ ਛੱਡ ਆਏ ਸਾਂ। ਮੈਂ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਅਸਾਂ ਹਸਪਤਾਲ ਕਿੰਨੇ ਵਜੇ ਪੁਜਣਾ ਹੈ ?

'ਚਾਰ ਵਜੇ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਫ਼ਿਕਰ ਹੈ ?"

'ਅਸੀਂ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਚੋਰ ਹਾਂ।

'ਪ੍ਰੇਮੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਚੋਰ ਮਜ਼੍ਹਬ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਤੇ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਬਾਗੀ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋਣਾ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਤਾਂ ਅਤਿ ਭੈੜਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਗੂਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।'

'ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਲੰਮੇ ਪੈ ਜਾਣ ਨੂੰ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਇਕ ਕਪੜਾ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਕ ਬ੍ਰਿਛ ਦੀ ਸਾਡੇ ਉਤੇ ਸੁਹਣੀ ਛਾਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਫੁੱਲ ਫਲੀਆਂ ਵਰਗੇ ਹੇਠਾਂ ਨੂੰ ਲਮਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪੱਤੇ ਭੀ ਕਾਫ਼ੀ ਚੌੜੇ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਇਕ ਸਿਰੇ ਤੇ ਸਾਂ। ਹਵਾ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਜੰਗਲ ਵਲ ਨੂੰ ਰਾਸ ਪਾਉਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਲ ਵੀ ਮੇਰੀ ਹਿੱਕ ਤੇ ਦੂਜੇ ਬੰਨੇ ਕੂਹਣੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰਖ ਕੇ ਪੈ ਗਈ । ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਂ ਅਨੰਦ ਪ੍ਰਤੀਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਖ਼ਬਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਸ਼ੇ ਨੇ ਸਿਥਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

'ਦਿਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਏ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਅਜ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕੋਈ ਸੱਧਰ ਬਾਕੀ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।‘

'ਇਕ ਫੁਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਭੌਰਾ ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਜੀਅ ਆਵੇ ਮਾਣੇ ।‘

'ਇਕ ਕਾਮੀ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿੱਕੇ ।‘