'ਪਿਆਰ ਕੇਵਲ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਮੇਰੀ ਹਿੱਕ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਾਜ ਵਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

'ਪਿਆਰ ਇਕ ਅਮਰ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਇਕ ਫਾਨੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਦੇ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਘਟਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।'

ਮੇਰੇ ਗਲਮੇ ਦਾ ਉਤਲਾ ਬਟਨ ਖੁਲ੍ਹਾ ਸੀ । ਪਾਲ ਨੇ ਮੁਸਕਾਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਹਾਡੀ ਗੋਰੀ ਹਿਕ ਤੇ ਪਏ ਦੋ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਮੈਨੂੰ ਅਤਿ ਪਿਆਰੇ ਲਗਦੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਿਆਹਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਓਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੈਂਠਾ ਪਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਹਸਦੇ ਨੇ ਕਿਹਾ।

'ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਵੀ ਲੋਹੜੇ ਦਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'

'ਤਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੈਂਠਾ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵੀ। ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਅੜਿਆ ਸਾਥੋਂ ਰੱਬ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਭਾਗ ਖੋਹ ਲਏ।

'ਕਢੋ ਨਾ ਆਪਣੀ ਹਿੱਕ ਵਿਚੋਂ ਤਿਲ ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਹਾਰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

'ਤਿਲ ਤਾਂ ਨਿਕਲ ਆਵੇਗਾ, ਪਰ ਤੁਸਾਂ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ।'

'ਜੇ ਹਾਰ ਨਾ ਪਵੇਗਾ ਤਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵੀ ਨਾ ਗਲ ਪਾਵਾਂਗਾ।'

ਪਾਲ ਨੇ ਘੁਟਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਬਸ ਬਾਹਾਂ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਹੜੇ ਹਾਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

'ਪਰ ਮੈਂ ਤੇ ਕੈਂਠਾ ਜ਼ਰੂਰ ਲੈਣਾ ਹੈ ?"

'ਇਕ ਸ਼ਾਇਰ ਫ਼ਕੀਰ ਦੇ ਗਲ ਕੈਂਠਾ ਸੁਹਣਾ ਲਗੇਗਾ ?'

'ਇਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਗਲ ਤਾਂ ਲਗੇਗਾ ਨਾ । ਮੈਂ ਬਨਾਉਟੀ ਹਉਕਾ ਲੈਂਦਿਆ ਕਿਹਾ, 'ਚੰਗਾ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ।

'ਹੱਛਾ ਰੋਵੋ ਨਾ, ਜ਼ਰੂਰ ਕੈਂਠਾ ਲੈ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਪਰ ਤੁਸਾਂ ਹਾਰ ਦੀ ਵੀ ਤਿਆਰੀ ਰੱਖਣੀ।

'ਜੇ ਭਲਾ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਕੀ ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਾ ਰਹੇਗਾ ?' ਮੈਂ ਮਸਖਰੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਪਾਲ ਹੱਸ ਪਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਮੂੰਹ ਗੰਭੀਰ ਜਿਹਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਹਿੱਕ ਤੇ ਸਿਰ ਰਖ ਕੇ ਪੈ ਗਈ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਪਾਲ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, 'ਗਹਿਣੇ ਇਸਤਰੀ ਹੁਸਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਲਾ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਹਣਾ ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਪਾ ਹੀ ਲਵੇ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰੀ ਜੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਵੇ ਤਾਂ ਹੁਸਨ ਦੀ ਹੱਤਕ ਨਹੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ ?'

'ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਉਣੇ ਜੋ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਹੁਣ, ਐਹ ਵੇਖੋ ਨਾ ਬਹੁਤ ਕਾਲੇ ਉਸ ਮੇਰੇ ਨੱਕ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਝਟਕੀ ਦਿੰਦਿਆ ਕਿਹਾ।

'ਹੱਛਾ! ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਆਹ ਕਦੋਂ ਹੈ ?

'ਇਸ ਦਾ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।