ਮੈਂ ਪਾਸਾ ਜਿਹਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਠੋ ਨਾ, ਭਾਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ?

‘ਹੱਛਾ। ਇਹ ਵੀ ਭਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਸਦੀਆਂ ਸਿਰ ਰਖੀ ਪਏ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਾ ਆਖਾਂ ਭਾਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਾਲ ਨੇ ਉਠ ਕੇ ਬਹਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

'ਕੁਝ ਖਾਣ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਹੈ ?'

'ਹਾਂ, ਪਰ ਗੱਡੀ ਵਿਚ ਹੀ ਪਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹਾਂ।'

ਉਹ ਉਠ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਮੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦਸਾਂ ਕੁ ਮਿੰਟਾਂ ਪਿਛੋਂ ਆਉਂਦੀ ਦਿਸੀ। ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿਚ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਰਨ ਨਜ਼ਤ ਸੀ। ਜਵਾਨੀ ਸ਼ਰਾਬ ਤੋਂ ਨਸ਼ਾ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਤੋਂ ਰਸ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ । ਜੇ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਨਾ ਮਾਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਵਲਵਲੇ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਬੇਬਸੀ ਦੀ ਮੌਤ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ, 'ਕੀ ਵੇਖਦੇ ਹੋ?'

'ਇਕ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਹੁਸਨ ਨੂੰ ?' ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਜਾਚਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਵਾਰ ਸਹਾਰਾਂ ? ਅਫਸੋਸ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਪਰ ਦਸ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸੁਹਜ: ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਵਾਨੀ ਰਸ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਚੂਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਿਆਰ ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਏ, ਜਿਹੜਾ ਗਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਇਕ ਵਜਦ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਅਕਹਿ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਿਹੜਾ ਪਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਕਿਆਮਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।

'ਮੇਰਾ ਮਸਤਾਨਾ!' ਪਾਲ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਆਖਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਆਪਣੀ ਹਿੱਕ ਮੇਰੀ ਗਲਵਕੜੀ ਲਈ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

'ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਆਖਾਂ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ?'

'ਮੈਨੂੰ ਪਾਲ ਤੋਂ ਵਧ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖੋ ।' ਉਸ ਸੰਤਰਾ ਪਾੜਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

'ਮੈਂ ਪਾਲ ਨੂੰ ਦੇਵ ਭਾਵ ਵਿਚ ਲਿਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਹੈਸੀਅਤ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ ਤੇ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਸੰਤਰੇ ਦੀ ਇਕ ਫਾੜੀ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆ ਲਾਈ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋਈ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ। ਮੈਂ ਮੂੰਹ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਹਰ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਲੰਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਂ ।

'ਖਾਂ ਵੀ ਲਵੋ ਨਾ ?"

ਮੈਂ ਜਾਣਿਆ ਇਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤੀ ਉਡੀਕ ਵੀ ਹੁਣ ਜਲਨ ਤੋਂ ਛਾਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੇਰੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੇ ਫਾਤੀ ਫੜ ਲਈ ਅਤੇ ਰਸ ਨੂੰ ਚੂਸ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਰਸ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਜਾ ਛੋਹਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਸੰਤਰਾ ਖੋਹਦਿਆਂ ਇਕ ਫਾੜੀ ਛਿਲਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

'ਤੁਸੀਂ ਖੁਆਉਣ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਖਾਣ ਨਹੀਂ, ਹੈ ਨਾ ?' ਮੁੜ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਘੁਟਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਲਓ ਖਾ ਲਓ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'