'ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਵੋ, ਮੈਂ ਇਕੋ ਡੀਕ ਨਾਲ ਹੀ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।

ਉਸ ਫਾੜੀ ਫੜ ਕੇ ਖਾ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸੰਤਰੇ ਪਾੜ ਛੱਡੇ। ਪਿਛੋਂ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਧੋਤੇ।

'ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਮੂੰਹ ਧੋਵੋ ?"

'ਕਿਉਂ?'

'ਸੋਹਜ, ਸੋਹਜ ਤੋਂ ਵਧ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'

'ਇਹ ਤੇ ਮਖ਼ੌਲ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤਦ ਕਰੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਘਟ ਸੋਹਣੇ ਹੋਵੇ।'

'ਮੈਂ ਵੀ ਸੁਹਣਾ ਹਾਂ ?' ਮੈਂ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

'ਆਪਣਾ ਹੁਸਨ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਸਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੁੰਦਾ।'

'ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਤੇ ਨਦੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਹੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।' ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

'ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਦੇ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੁਸਨ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਇਸ ਦਾ ਸਹੀ ਮੁੱਲ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਪਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

'ਉਇ ਲੋਹੜਾ! ਮੈਂ ਉੱਠਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। 'ਚਲੋ ਚਲੀਏ, ਕਿਤੇ ਵਕਤ ਹੀ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।

'ਫਿਰ ਕਿਹੜੀ ਆਖ਼ਰ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।'

'ਫੌਜੀ ਹੁਕਮ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਪਾਬੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।‘

ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਦੇ ਗੱਡੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਡਰਾਈਵਰ ਤਾਕੀ ਤੇ ਸਿਰ ਰਖੀ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਭਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭੈੜਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖ ਕੇ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਗੱਡੀ ਉਸ ਸਿੱਧੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਪਾਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚਲਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

13

ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦੇ ਨੂੰ ਇਕ ਤਾਰ ਮਿਲੀ, 'ਹਰਬੰਸ ਟਾਈਫਾਈਡ ਨਾਲ ਬਿਮਾਰ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਿਮਾਰ ਹੋਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਲਈ ਤੜਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਥੇ ਪਿਛਲੀ ਛੁੱਟੀ ਮਾਯੂਸ ਕਟ ਕੇ ਆਇਆ ਸਾਂ। ਮਾਂ ਜਾਏ ਦਾ ਮੋਹ ਇਕ ਦੈਵੀ ਖਿਚ ਰਖਦਾ ਹੈ। ਮੋਹ ਆਪ ਇਕ ਖਿੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਾਲ ਨੂੰ ਤਾਰ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਅਸਾਂ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਵੀ