ਆਤਮਾ ਦੇ ਰਸ ਮੰਡਲਾਂ ਵਿਚ ਉਡਾਰੀਆਂ ਅਸੰਭਵ ਹਨ।
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਰੀਰਕ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਹੀ ਖੁਭਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਜਿਹੜਾ ਦਵੈਖ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਚੀਕ ਚਿਹਾੜਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਿਆਰ ਦਾ ਰੱਬੀ ਰਾਜ ਓਦੋਂ ਖੁਲ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇ ਮਾਨਵ ਅੰਗਾਂ ਤਕ ਹੀ ਇਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਮੰਜ਼ਲ ਨਹੀਂ,
ਇਹ ਕੇਵਲ ਆਤਮ-ਅਨੰਦ ਦਾ ਖਿਣਕ ਦਿੱਤਾ ਲਾਲਚ ਹੈ।
ਜਿਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਮਾਨੰਦ ਨੂੰ ਪਾਵੇ।
ਤੜਪਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਵਾਸਤਵ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਜ਼ੱਰੇ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਹਸਤੀ ਤੇ,
ਇਕ ਬੀਜ ਵਿਚ ਹੁਲਾਰੇ ਲੈਂਦਾ ਬ੍ਰਿਛ ਹੈ।
ਯਕੀਨਨ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਇਹ ਉਹ ਪਰਮ ਸੁਖ ਹੈ,
ਜਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਜੋਗੀ ਆਪਣੇ ਪਿੰਜਰ ਸੁਕਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਓਮ ਸਦਾ ਸੁਖਮਯ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ !
-ਗੁਰੂਦੇਵ
ਮੈਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਸਾਂ। ਫੈਸਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਸਾਰੀ ਕਾਇਆ ਕੁਮਲਾ ਗਈ। ਪਾਲ ਵੀ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਾਯੂਸ ਮੂੰਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਕੀ ਬੱਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
'ਤੁਸੀਂ ਐਨੇ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਈਸ਼ਵਰ ਚੰਗੀ ਕਰੇਗਾ! ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਰੋਏ ਜਾਪਦੇ ਹੋ।'
ਮੇਰੀਆਂ ਗ਼ਮ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਾਲ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਪਾਲ ਵਿਚਾਰੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਗਮ ਭਰਾ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਸਮਝ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਫਿਸ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਮੈਂ ਇਕ ਹਉਕਾ ਲਿਆ, ਇਉਂ ਜਾਪਿਆ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੌਤ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰ ਝੰਜੋੜੀ ਗਈ।
'ਮੈਥੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਸਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਅਣਹੋਏ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪਏ ਦੁਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ?
'ਪਾਲ ! ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਸੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਪਾ ਲੈਣਾ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਨਿਭਾਉਣਾ ਕਿੰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
'ਰੱਬ ਚਾਹੇ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਗਮ ਗਲਤ ਕਰ ਦੇਵੋ।
