ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਲ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੱਗ ਲਾਹ ਕੇ ਤੇਲ ਝਸਣ ਲਈ ਜੂੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਕੇਸ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਲਮਕਣ ਲਗ ਪਏ। ਉਸ ਤੇਲ ਵਾਲੀ ਸ਼ੀਸ਼ੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਤੇਲ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਪੋਲੀਆਂ ਪੋਲੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਝੱਸਣ ਲਗ ਪਈ। ਮੈਂ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਅੰਗ ਅੰਗ ਇਸ ਦੀ ਛੋਹ ਨੂੰ ਤਰਸੇਗਾ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਜ਼ਬਤ ਕਰਕੇ ਪੁਛਿਆ, 'ਪ੍ਰਿਯ ! ਮੇਰੇ ਵਿਛੜਨ ਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਖ ਤਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ ?"

'ਨਹੀਂ ਬਲ।'

'ਪਰ ਮੈਂ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰੱਜ ਕੇ ਰੋਇਆ ਕਰਾਂਗਾ।'

'ਪ੍ਰੀਤਮ। ਇਸਤਰੀ ਉਸ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਲੰਘਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿੰਨੇ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ ਉਸ ਸਦਾ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਇਕਮਿਕ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'

'ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿੰਨੇ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ...!

ਮੈਂ ਹੁਬਕੀ ਹੁਬਕੀਂ ਰੋ ਪਿਆ। ਪਾਲ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਵਲ ਭੰਵਾਇਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਫਿਰ ਪਰੇ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਅਸਲੀਅਤ ਦੱਬੀ ਬੈਠਾ ਸਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਮਲੋਜੋਰੀ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਾਲ ਨੇ ਤੇਲ ਝੱਸਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੌਲੀਏ ਨਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੁੰਝੀਆਂ।

'ਪਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਦੂਸਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਵੇਗੀ ਰਾਹ ਵਿਚ ।

'ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ ਪਰ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੋ ਜੇਹੀਆਂ ਦਿਲ-ਢਾਹੂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।'

'ਸਮੇਂ ਨੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ...!

ਪਾਲ ਨੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬਹਿਲਾਉਣ ਲਈ ਅਨੇਕ ਯਤਨ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗ਼ਮ ਦਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦਿਲ ਨੂੰ ਕੁਝ ਚਿਰ ਲਈ ਧੀਰਜ ਦੇ ਧੋਖੇ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ ਪਾਲ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਿਆ ਕਰੋਂਗੇ ?'

'ਨਹੀਂ, ਉੱਕਾ ਨਹੀਂ।' ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

'ਇਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਕਿਸਮਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਭੁਲ ਜਾਵੋ, ਪਰ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਇਸ ਨਿਮਾਣੇ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ ਕਰਨਾ।'

'ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਸਤਾਨੀ ਹੋਈ ਰੂਹ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਾਦ ਤੇ ਭੁਲ ਦਾ ਖਿਆਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦ ਤਕ ਤੁਸੀਂ ਛੁੱਟੀ ਕਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਾਂਗੀ।'

'ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤਕੜੇ ਸਮੇਂ ਪਿਛੋਂ ਮਿਲਾਂਗੇ।'

'ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਏਨੀ ਖੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ ਕਿ ਵਿਛੜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਇਕ ਇਕ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਵਿਚ ਸੁਆਦ ਬਣਾ ਕੇ ਵਾਰ ਸੁੱਟਾਂਗੀ। ਮੇਰਾ ਆਪਾ ਇਉਂ ਮੁਗਧ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੌਤ ਦਾ ਝੇੜਾ ਹੀ ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।