'ਭਰਾ ਬੀਮਾਰ ਹੈ ਤੇ ਉਤੋਂ ਤੇਰਾ ਵਿਛੋੜਾ.. !' ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਪਾਲ। ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਇਆ ਸਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਚੰਗਾ ਸੀ।
'ਤੁਸੀਂ ਸਿਪਾਹੀ ਹੋ, ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਸਾਰੀ ਦਿਹਾੜੀ ਸੋਗ ਵਿਚ ਹੀ ਗਿਣਤੀਆਂ ਗਿਣਦਿਆਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਲ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਦਿਲ ਪ੍ਰਚਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਕਦੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਨਾਉਟੀ ਹੱਸ ਪੈਂਦਾ, ਪਰ ਅੰਦਰੇ ਅੰਦਰ ਗ਼ਮ ਵਿਚ ਡੁਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਰੋਟੀ ਖਾ ਲੈਣ ਪਿਛੋਂ ਮੈਂ ਪਾਲ ਵਲ ਪਿੱਠ ਕਰ ਕੇ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖਣ ਬਹਿ ਗਿਆ।
'ਪਿਆਰੀ ਪਾਲ।
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਤਖਤ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਹੈ,
ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਾਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂ,
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ ਤੇਰੀ ਰੂਹ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਪਿਆਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਜਾ ਸੁਤੀ ਜੀਵਨ ਕਲੀ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਗਸਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਬੀਜ ਬਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਬਗੀਚੇ ਦੇ
ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਮ ਅੰਦਰ ਕੁਲ ਭਗਵਾਨ ਹਸਤੀ
ਪ੍ਰਿਯਾ ਅੰਕਰ ਵਿਚ ਜ਼ਾਹਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਅਗੇ ਭਗਵਾਨ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਿਯਾ!
ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨੰਗਿਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਜੋ ਕੁਝ ਗੁਰੂਦੇਵ ਨੇ ਜ਼ਬਾਨੀ ਤੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਸੀ,
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਮਲ ਵਿਚ ਸੱਚਿਆਂ ਕਰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਉਸ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪਰ ਤੂੰ ਜਾਣ ਜਾਵੇਗੀ-
ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਸਾਂ।
ਇਕ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਦਰਖਤ ਤੇ ਰਾਤ ਕਟੀ ਭੁਲਦੀ ਨਹੀਂ,
ਮੈਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨੇ ਤੇਰੀ ਆਗੋਸ਼ ਵਿਚ
ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਸੁਖ ਤੇ ਅਨੰਦ ਵਿਚ ਮਾਣੀਆਂ ਹਨ।
