ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਜੁਦਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ ਲਈ।
ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਵਿਲਕਦੀਆਂ ਹਨ,
ਇਸ ਨਿੱਕੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਦੀਰਘ ਕਰ ਕਰ ਵਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਇਹ ਭੁਲਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹੀ ਕੀ ਹਨ।
ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਮੇਰੀ ਮਾਧਵਾ!
ਬਹੁਤਾ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੀਂ, ਹੰਝੂ ਨਾ ਬਹਾਈ।
ਕਿਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਕਲਪਨਾ ਵਿਚ
ਹੀ ਹਾਰ ਕੇ ਨਾ ਡਿਗ ਪਵੇ।
ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ
ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਵਹਾਏ ਹੰਝੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਵਿਚ ਬਦਲ ਜਾਣਗੇ,
ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ
ਭਟਕਦੀਆਂ ਸੰਸਾਰੀ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਖਾਉਣਗੀਆਂ।
ਉੱਕਾ ਹੀ ਸੋਗ ਨਾ ਕਰੀਂ,
ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤੰਨ ਸਵੇਰਾ ਹੋਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਫਿਰ ਚਕਵਾ ਤੇ ਚਕਵੀ ਸਦਾ ਲਈ ਇਕ ਹੋਣਗੇ।
ਮਨੁਖ ਇਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ
ਕਿ ਆਪਣੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਪਰਸੋਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ,
ਅਤੇ ਓਦੋਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਮੱਲਣ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ ਸੀ,
ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਪਿਆਰਾ।
ਉਹ ਓਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਅਗੇ ਸੀ,
ਉਸ ਆਪਣੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਦੇ ਇਵਜ਼ ਵਿਚ ਤੁਹਾਥੋਂ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗੀ ਹੈ।
ਉਸ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਵੇਲੇ ਹਾਲਤ ਤਰਸ ਦੀ ਭੁੱਖੀ ਸੀ,
ਬਹੁਤ ਆਜਜ਼ੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਘੱਲੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕਰਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ,
ਕਿ ਪਾਲ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਪਰ ਉਹ ਗ਼ਰੀਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਣਦਾ
