ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰੀ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਨਹੀਂ, ਇਹ ਗਲਤ ਭਾਵ ਹੈ
ਤੁਸਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ ਦੇਣਾ, ਜ਼ਰੂਰ,
ਮੇਰੇ ਸਦਕਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸਦਕਾ।
ਉਹ ਬਦਲ ਕੇ ਹੁਣ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਏ।
ਜੇਕਰ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਇਹ ਕੁਝ ਨਾ ਮੰਨੇ,
ਤਦ ਇਸ ਫ਼ਰਜ਼ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਗ ਬਣਾ ਕੇ ਪਾਲਣਾ
ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਤੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਮੀ ਦਾ ਜਨਮ ਨਿਤ ਨਵੀਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਅਪਨਾਉਣਾ ਹੈ।
ਜੀਵਨ ਨਿਰੋਲ ਗ਼ਮ ਹੈ ਨਾ ਖ਼ੁਸ਼ੀ,
ਸਗੋਂ ਦੁੱਧ ਦੀ ਸਾਂਝ ਵਿਚ ਗੁੰਨ ਕੇ ਉਠਾਇਆ ਖ਼ਮੀਰ ਹੈ।
ਉਹ ਅਸਲੋਂ ਭੁਲ ਵਿਚ ਗਵਾਚੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਜਿਹੜੇ ਆਖਦੇ ਹਨ ਤਿਆਗ ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਉਪਰਾਮਤਾ ਹੈ।
ਇਸ ਜਗਤ ਨਾਲ ਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾ।
ਸਗੋਂ ਆਪੋ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਯਤਨ ਹੈ।
ਜ਼ਬਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਇਕ ਸਬਰ ਹੈ,
ਜਿਹੜਾ ਜੀਵਨ ਅੰਤ ਤੇ ਅਨੰਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿੰਮਤ ਦੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਇਰਾਦਾ ਔਖ ਨੂੰ ਸੌਖ ਵਿਚ ਬਦਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੀ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਹੱਲ ਹੈ।
ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਡੋਲ ਗਿਆ ਸਾਂ:
ਪਰ ਗੁਰੂਦੇਵ ਨੇ ਮੇਰੀ ਐਨ ਮੌਕੇ ਸਿਰ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਕੀਤੀ।
ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੂਰਨ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ।
ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨੇੜੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਪਰ ਪ੍ਰਿਯਾ ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਜਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣ ਕੇ ਖਿਮਾ ਕਰ ਦੇਵੀਂ
ਕਿਉਂਕਿ ਖਿਮਾ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈ।
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਜਿੰਨੇ ਹੀ ਅੱਖਰ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਧਾਹੀਂ ਰੋਂਦਾ ਹਾਂ,
ਪਰ ਕਿਸੇ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਚਟਾਨ ਤੋਂ ਹਿੱਲਣਾ ਵੀ ਮਨਜੂਰ ਨਹੀਂ।
