ਜੇ ਕਦੇ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਕਾਮਨਾ ਤੇਰਾ ਦੁਆਲਾ ਮੱਲੇ,
ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਠੋਕਰ ਨਾਲ
ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦਾ ਅਵਸਰ ਬਖਸ਼ੀ।
ਆਤਮ ਆਦਰਸ਼ ਵਾਂਗ ਮਾਨਵਤਾ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ,
ਸਾਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਬੇਚਾਲ ਮਰਯਾਦਾ ਤੇ
ਤਰਸ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਮ ਗੁਆ ਲਏ ਹਨ,
ਹੁਣ ਸਰੀਰਕ ਪਿਆਰ ਦਾ ਹੋਣਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਸਾਮਾਨ ਹੈ।
ਸਾਡਾ ਝੋਰੇ ਵਿਚ ਤੜਪਨਾ ਭਾਵੇਂ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ,
ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਰਹਾਂਗੇ,
ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਹ ਨੇਮ ਦੋਹਾਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਏਕਤਾ
ਭਾਵ ਰਖਦਾ ਹੈ।
ਪਿਆਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸੱਚ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ;
ਪਰ ਅਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਕੇ ਧੋਖਾ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਆਦਿ ਅੰਤ, ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ,
ਪਰ ਪਿਆਰ ਅਨਾਦੀ ਆਤਮ ਰੂਪ ਹੈ।
ਪਿਆਰੀ। ਭਗਵਾਨ ਰੂਪ ਗੁਰੂਦੇਵ ਦਾ ਇਕ ਕਹਿਣਾ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁਲ ਸਕਾਂਗਾ, ਕਿਉਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ:
'ਜੀਵਨ' ਸਹਿਜ ਪਿਆਰ ਲਈ ਇਕ ਭੁੱਖ ਹੈ।
'ਗਿਆਨ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਅੰਤ ਵਿਚ ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ
ਕਿ ਚਿੱਠੀ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਈ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਭਾਵ
ਲਕੋ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ,
ਮੈਨੂੰ ਬਖ਼ਸ ਦੇਣਾ ਕਮਜੋਰੀਆਂ ਵਿਚ ਆਏ ਦੇਸ਼ੀ ਨੂੰ।
ਪਰ ਪ੍ਰਿਯਾ ਅਸੀਂ ਦੋਸ਼ ਅਦੋਸ਼ ਦੀਆਂ ਵਾਟਾਂ ਮਾਰ ਵੀ ਭੁਲਦੇ ਹਾਂ,
ਬਿਲਕੁਲ ਬਾਲਕਾਂ ਵਾਂਗ।
ਮੇਰਾ ਇਕੋ ਹੀ ਕਰਮ ਹੁਣ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ,
ਬਾਕੀ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਕੇਵਲ ਤੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ।
