ਪ੍ਰਿਯਾ। ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਭੁਲ ਜਾਣਾ ਵੀ ਅਨੰਦ ਹੀ ਅਨੰਦ ਹੈ।
ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਆਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ
ਜ਼ਰੂਰ ਖਿਮਾ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰੋਸ ਮੁਕ ਜਾਣਗੇ।
ਹਾਇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ
ਪ੍ਰਿਯਾ ਮੈਨੂੰ ਅਭਾਗੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ ਕਰਨਾ।
ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਿੰਡੋਂ ਜਾ ਕੇ ਖ਼ਤ ਲਿਖਾਂਗਾ,
ਏਥੇ ਮੈਥੋਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ :
ਹੱਛਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਥੋਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀ 'ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ' ਵਿਚ ਵਿਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰ ਚੁੰਮਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦਿਲ ਵਿਛੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ,
ਪਰ ਕੋਈ ਰੱਬੀ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰੇਰ ਰਹੀ ਹੈ.. ਮਜਬੂਰ।
ਖਿਮਾ ਕਰਨਾ, ਖਿਮਾ ਕਰਨਾ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਲੰਘ ਕੇ ਹੁਣ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ
ਕਦੇ ਨਾ ਵਿਛੜਨ ਲਈ ਮਿਲਾਂਗੇ।
ਅੱਖਾਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਯਾਦ ਵਿਚ ਸਦਾ ਭਿੱਜੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।
ਮੈਂ ਭਾਗ ਅਭਾਗ ਦਾ ਚੀਥੜਿਆ ਹੋਇਆ,
ਸਦਾ ਤੇਰਾ,
ਬਲਬੀਰ।
ਮੈਂ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖਦਾ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਰੋਇਆ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਪਾਲ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਮੰਜੇ ਤੇ ਪਈ ਰਹੀ। ਉਸ ਲਿਖਦੇ ਨੂੰ ਇਕ ਦੋ ਵਾਰੀ ਕੁਝ ਪੁਛਿਆ ਵੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਂਗਲ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਚਿੱਠੀ ਲਿਖ ਲੈਣ ਤੇ ਉਸ ਪੁਛਿਆ, 'ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਲਿਖੀ ਹੈ ?'
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਕਰਕੇ ਮੁਸਕਾਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੀ!
ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹਾਂ, ਉਂਜ ਹੀ ਆਖ ਦਿੰਦੇ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੱਦ ਹੀ ਹੋ।
'ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਤੇ ਜਬਾਨੀ ਆਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ?' ਮੇਰਾ ਅੰਦਰ ਦਰਦ ਤੇ ਗ਼ਮ ਨਾਲ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਸਧਾਰਨ ਕਾਬੂ ਜੋਰੀ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ।
'ਇਹ ਲੰਮੀ ਚੌੜੀ ਚਿੱਠੀ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ ਵਜੋਂ ਲਿਖੀ ਹੈ ਜਿਸ ਮੇਰੀ ਮੋਰਚੇ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾਨ ਬਚਾਈ ਸੀ।'
