ਦੀ ਧੁੰਦਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਰਲ ਗਈ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਇਕੱਲਤਾ ਨੂੰ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਧਰਵਾਸ ਦਿੱਤਾ- "ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਜੇ ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਸੋਚ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਆਖਿਆਂ ਹੀ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚ ਦੋਬਾਰਾ ਫੇਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭੇਗਾ ਤੇ ਇਥੇ ਲਿਆ ਖੜਾ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਦੋਬਾਰਾ ਆਵਾਂਗਾ।"

19

ਤੇ ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਪੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਅੱਪੜ ਗਿਆ ਸੀ । ਉਸ ਦੇ ਪੱਬ ਉਸ ਨੂੰ ਧੁੰਦ ਵੱਲ ਲੈ ਗਏ, ਉਹ ਚੌਟਾਨਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਫ਼ੈਦ ਸਰੂ ਦੇ ਬਿਰਖ ਸਭਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਹਲੇ ਸਨ- ਤੇ ਉਹ ਬੋਲਿਆ-

"ਐ ਧੁੰਦ, ਮੇਰੀਏ ਭੈਣੇ। ਇਹ ਚੱਲਦਾ ਸਾਹ ਅਜੇ ਸਾਂਚੇ ਵਿਚ ਢਲਿਆ ਨਹੀਂ,

ਮੈਂ ਇਹ ਚੱਲਦੇ ਸਫ਼ੈਦ ਤੇ ਬੇਅਵਾਜ਼ ਸਾਹ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪਰਤਾਉਂਦਾ ਹਾਂ,

ਅਜੇ ਇਕ ਵੀ ਬੋਲ ਮੂੰਹੋਂ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ।

"ਐ ਧੁੰਦ, ਮੇਰੀਏ ਖੰਭਾਂ ਵਾਲੀਏ ਧੁੰਦ ਭੈਣੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਇਕ ਹਾਂ.

ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਗਲੇਰੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹਾਂਗੇ,

ਜਿਸ ਦਾ ਪਹੁ-ਫੁਟਾਲਾ ਤੈਨੂੰ ਵਿਛਾ ਦਏਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਗ ਵਿਚ ਤ੍ਰੇਲ-ਤੁਪਕੇ,

ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ ਇਕ ਬੱਚਾ,

ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।

"ਐ ਧੁੰਦ, ਮੇਰੀਏ ਭੈਣੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਵਿਚ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਨ ਵਾਂਗ,

ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ,

ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਰਹਿਤ ਇਕ ਇੱਛਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ,

ਇਕ ਖ਼ਿਆਲ ਜੋ ਅਜੇ ਇਕੱਤ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ।

"ਐ ਧੁੰਦ, ਮੇਰੀਏ ਭੈਣੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪਲੇਠੀ ਬੱਚੀਏ,

ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਅਜੇ ਵੀ ਹਰੇ ਬੀਜ ਫੜੇ ਹੋਏ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਖਿਲਾਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ,

ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੇਂਠ ਉਸੇ ਗੀਤ 'ਤੇ ਰੁਕੇ ਹੋਏ ਨੇ, ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗਾਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ,

ਮੈਂ ਬਦਲੇ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਮੋੜਵੀਂ ਗੂੰਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ,

ਕਿਉਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਹੇਠ ਸਿਉਂਤੇ ਹੋਏ।