1
ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ, ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਚੁਣਦਾ ਤੇ ਪਸੰਦੀਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਇ ਢਲਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਤੁੱਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਵੀ ਜਨਮ-ਭੋਇ ਵਾਲੇ ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਪੁੱਜਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਸਫ਼ਰ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀਆਂ, ਅਣਪਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਵ ਦੁਰੇਡੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਦੌਰਾਨ।
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਨਿਆਵੀ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਰਨ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੀ ਤਿ ਵੱਖਰੇ ਸੁਭਾਅ ਵੀ ਰੁੱਤ ਨੇ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਜੁਆਨੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਪਰਤਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਇਲੂਲ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਸੀ, ਇਕੱਠੇ ਜੁੜ ਬੈਠਣ ਦਾ ਮਹੀਨਾ, ਜਦੋ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਓਰਫੇਲਿਸ ਵੱਲ ਦੋਬਾਰਾ ਪਰਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪੂਰੇ ਨੌਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਬਾਅਦ।
ਉਸ ਦਾ ਪਰਤਣਾ ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖਤਾਈ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੱਦੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਕਿਸਾਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਹੱਥੋਂ - ਹੱਥੀ ਖ਼ਰੀਦਦਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਹਸਾਸਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ (ਅਲਮਿਤਰਾ ਨੂੰ) ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸੁਨੇਹੇਕਾਰ ਬਣ ਕੇ ਸਰਸ਼ਾਰ ਕਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਮਦ 'ਤੇ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ 'ਤੇ ਵੀ ਵਾਪਰਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ ਦੇ ਲੋਥੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰਕ ਸਰੂਪ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਤਾ ਲਗਾ ਲਿਆ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਫੇਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਸੀ. ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭੀੜ ਵਿਚ ਕੀੜੀ ਦੇ ਤੁੱਲ ਹੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਤੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਇਕ ਵੇਰਾਂ ਬੁੱਢਾ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਜੁਆਨ ਵੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਨ, ਫੇਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਵੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖ਼ਾਕਾ ਬੇਹੱਦ ਵਕਰਾਕਾਰੀ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਿੱਡੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਧਾਰੀ ਖਲੋਤਾ ਸੀ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਲਾਗੇ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜੀ ਆਇਆਂ ਆਖਣ ਲਈ ਉਠ ਖਲੇਤਾ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵਧਾਉਂਦਿਆਂ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ-
