"ਪਰ ਸਚੇਤ ਰਹਿਣਾ, ਇਕੇਰਾਂ ਉਹ ਜੂਲਾ ਤੇਰੇ ’ਤੇ ਨੂੜਿਆ ਗਿਆ, ਮਗਰੋਂ ਗਲੋਂ ਲਾਹੁਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਉਹ (ਕੱਲ੍ਹ ਤੇ ਭਲਕ) ਇਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹੀਨ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ।
"ਕਲ੍ਹ ਤੇ ਤਲਕ ਤੇਰੇ ਸਨਮੁਖ ਆਉਣਗੇ, ਤੇਰੀ ਨਸ਼ਿਆਈ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਜੋ ਰੈਰੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ। ਫੇਰ ਵੀ ਉਹ ਤੇਰੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਥੇ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਬੀਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਲੋੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਲਕ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਉਣ ਰਹੀ ਹੈ।
"ਤੇ ਏਦਾਂ ਤੂੰ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਕੱਪੜਾ ਉਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
"ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ (ਕਲ੍ਹ ਤੇ ਭਲਕ) ਨੇ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਬੇਹੱਦ ਵਿਲੱਖਣ, ਵਿਕੋਲਿਤਰੀਆਂ ਨੇ।"
"ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਰਮ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਚੇਤ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਬੁਣਕਰ ਵੀ ਹੈਂ ਤੇ ਬੁਣਤ ਵੀ।
"ਯਕੀਨਨ ਤੂੰ ਸਮਾਂ ਸਿਰਜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵੀ।
"ਡਾਵੇਂ ਤੇਰੀਆਂ ਵਿਭਿੰਨ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਿਚ ਮੌਲਿਕ ਹਨ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਇਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ 'ਇਕ' ਕਿਰਿਆ ਉਸ ਅਨੰਤ ਖਿਣ 'ਹੁਣ' ਦੀ ਧੜਕਣ ਹੈ।
"ਅਲ ਮਿਤਰਾ, ਪਲ-ਖਿਣ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਤਿਆਗ ਦੇ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਨਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸਮਝੇ ਕਿ ਹਰ ਖਿਣ ਉਸ ਅਸੀਮ ਖਲਾਅ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ (ਖਲਾਅ) ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।"
ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਥਾਹ ਪਾਉਣ ਦੇਣ ਲਈ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਚੁੱਪ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫੇਰ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ-
"ਆ, ਭੈਣੇ। ਇਸ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਚਕਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਅਨਿਸਚਿਤਤਾ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਚੱਲ। "ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾ ਉਤਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਵਾਲੇ ਸੱਚ ਦੇ ਸਨਮੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
"ਜਿਨਾ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਵਿਭਿੰਨ ਲਿਬਾਸਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੂਪਹੀਣ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
"ਅਲ ਮਿਤਰਾ, ਇਸ ਸੋਚ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਜੋਤ ਹੋ ਜਾ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਇਕ ਬੀਜ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਰਮ 'ਮੂਲ' ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇਗੀ, ਉਹ 'ਮੂਲ' ਜੋ ਪੂਰੀ ਮੁਹੱਬਤ ਤੇ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਤਾਂਘ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।
"ਅਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੀ ਖੁਮਾਰੀ-ਭਰਪੂਰ ਗਲਵੱਕੜੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਰਮ ਤੇ ਗੋਟ 'ਮੂਲਾਂ' (ਸਵੈ) ਨੂੰ ਪਛਾਣ।
