"ਆਓ, ਅਸੀਂ ਬਗੀਚੇ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਖੋਲ੍ਹੀਏ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਿੱਘੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ।"
ਅਸੀਂ ਸਰੂ ਦੇ ਦੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਵੰਡ ਕੇ ਖਾਣ ਲੱਗੇ, ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਚੁੱਪ ਜੋ ਸਾਡੇ ਬਾਲਪੁਣੇ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਅਦਿੱਖ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਰਮ 'ਮੂਲ' ਦੇ ਅਨੰਦਮਈ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਇਕਮਿਕ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ।
ਸਾਡੀ ਚੁੱਪ ਉਦੋਂ ਟੁੱਟੀ, ਜਦੋਂ ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਸਾਰਾਹ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ-
"ਸਾਰਾਹ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਪਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਖ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋਵੇ।
"ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲਈ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਏਦਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਆਪਣੇ 'ਤੇ ਪੈਣ ਦੇ। ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦਾ ਭਾਰ ਹੌਲਾ ਕਰ, ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨੂੰ 'ਜੀ ਆਇਆਂ' ਆਖਣ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਤੇ ਮੋਕਲਾ ਬਣਾ ਕੇ।"
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾਹ ਲਈ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮੌਲ੍ਹਮ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਉਸ ਅੰਦਰ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਅਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਸ਼ੀਲਤਾ ਸਦਕਾ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਜੁਆਬ ਦਿੱਤਾ-
"ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਅਲਮਿਤਰਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਦੀ ਡਾਕਤ ਸੰਬੰਧੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਫੇਰ ਵੀ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਤੱਖ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
"ਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਗੁੱਝੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।
"ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਵਾਲਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਸਕਾਂ।
"ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਇਸ ਚਾਨਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਫੇਰ ਉਹ (ਨੇਤਰ) ਪਕੜੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਪਰਛਾਂਵਿਆਂ, ਦੁਚਿੱਤੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਪਰਛਾਂਵੇਂ' ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹਨ।
"ਮੇਰੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਬੋਧ ਹੋਣਾ ਅਜੇ ਬਾਕੀ ਹੈ।
"ਅਲਮਿਤਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦਿਰ ਵਿਚਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੰਦਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ
