ਬੀਜ ਨੇ ਕੋਈ ਫ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਵਿਗਸੇਗਾ, ਜਾਂ ਕਿਥੇ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਕਦੋਂ ਵਿਗਸੇਗਾ? ਇਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਏਦਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਫੁੱਲਿਤ ਹੋਇਆ।
"ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਿਆਂ, ਇਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕਮਿਕਤਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।
"ਇਹ ਬਿਰਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰ-ਉਛਾਲੇ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਪੌਣ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਤਾਂਘਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਜਿਸ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾ ਗੋਤਾ ਲਾਇਆ ਹੈ, ਬੀਜ-ਕੋਸ਼ ਦੀ ਪਿਆਰ-ਗਲਵੱਕੜੀ ਨੂੰ ਲੋੜਦਾ ਹੈ।
"ਹਾਂ ਭੈਣੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਨਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਬਿਰਖ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਤੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੁਣ ਵੀ ਇਸ ਬਿਰਖ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈਂ; ਜੋ ਕਿ ਅਣਡਿੱਠਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
"ਕੀ ਇਕ ਬਿਰਖ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਬੀਜ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਖੋਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ? ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ 'ਬੀਜ ਮੂਲ' ਦੇ 'ਆਕਾਸ਼ ਮੂਲ' ਵੱਲ ਵਧਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਖੋਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਪਏਗਾ।
"ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਬਿਰਖ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧ ਸਕੇ, ਕੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇਰੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ?
"ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਦੀ ਥਾਹ ਪਾਉਣੀ ਪਏਗੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਦੇ ਸਿਖਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕੇ।
"ਤੇ ਸਾਰਾਹ, ਕੀ ਇਕ ਬਿਰਖ ਦੇ ਦ੍ਰਿੜ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਆਨੰਦਮਈ ਸਾਂਝ ਹੋਣੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਖੇੜੇ-ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਦੀ ਬੀਤ ਤੇ ਸਿੱਲ੍ਹੀ ਚੁੰਮੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਦੀ ਚੁੰਮੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਣਦਾ ?
"ਫੇਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਰਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੀ ਹੈ।
"ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ 'ਸੱਚ' ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਹੀ ਕਰ ਸਕੇਂਗੀ, ਇਸ 'ਸੱਚ' ਅੰਦਰਲੀ ਸੁਗਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੋਕਲੀ ਹੋ ਜਾ, ਤਦ ਵਖਰੇਵੇਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਲਰਜ਼ਣ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਏਕਤਾ ਦਾ ਰੋਸ਼ਨ ਗੀਤ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਏਗਾ।
"ਇਸ ਗੀਤ ਵਿਚ ਨਹਾ ਲੈ, ਫੇਰ ਤੈਨੂੰ ਮੋਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕੇਗੀ। ਕਿਉਂ ਕਿ ਮੌਤ 'ਜੀਵਨ' ਵਿਚ ਬਦਲ ਜਾਏਗੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਨਮੁਖ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਜਾਂ ਰੋਕਣ ਲਈ।
" ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹੁਣ ਡਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਾਰਾਹ, ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ
