ਪੂਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ। ਤੇ ਏਦਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਾਧੇ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾ ।
"ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ 'ਪਰਮ ਸਵੇ ਜਾਂ ਮੂਲ' ਵੱਲ ਹੀ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਜੋ ਕਿ ਤੇਰੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਬਦੀਲ ਹੋਣੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ।"
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਨਿੱਘ ਤੇ ਖੇੜੇ ਨੇ ਸਾਰਾਹ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਘਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਏਦਾਂ ਸਾਰਾਹ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤੇ ਉਹ ਬੀਜ ਦੇ ਅਚੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਬਿਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ (ਬੀਜ) ਨੂੰ ਕਿ ਸਿਆਲ ਦੇ ਛੇਕੜਲੇ ਬਰਫ਼-ਮੋਤੀਆਂ ਨੇ ਬਾਹਰ ਧਕੇਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਤਪਸ਼ ਨੂੰ ਜੀ ਆਇਆ ਆਖ ਸਕੇ। 3
ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਦੀ ਆਮਦ ਮਗਰੋਂ, ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਲਾਗੇ ਦੀ ਇਕ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਾਂ, ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਮੂਹ ਉਸ (ਅਲ- ਮੁਸਤਫ਼ਾ) ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਆਪਣੇ ਜੁਆਨੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੜਚੋਲਿਆ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਹੁਣ ਆਦਮੀ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਜੁਆਨੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਰੁਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨ ਕੇ ਬੜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਬਦਲੇ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ।
ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਪਲ ਭਰ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਹਰੇਕ ਆਦਮੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਮਾਣ ਸਕੇ; ਫੇਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਖ਼ਾਤਿਬ ਹੁੰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ-
"ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਾਮ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਥੇ ਮਿਲਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਨਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਨਾ ਹੋਇਓ। ਸਗੋਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਰਾ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾਂ ਕਿ ਆਪਾਂ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਿਲੇ ਹਾਂ।
"ਦਰਅਸਲ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ੈਅ ਕਿਸੇ ਦੂਜੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਭੈਅ ਦੀ ਵਿੱਥ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿਨਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਭੈਆਂ ਨੂੰ ਲਾਂਭੇ ਰੱਖ ਦਿਓ ਤੇ ਆਓ ਆਪਾਂ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਰੇਕ ਵਿੱਥ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦੇਈਏ।"
ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਆਦਮੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ, ਕਿ ਆਖ਼ਰ ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਆਲ-ਜੁਆਬ ਕਰੇਗਾ।
ਅਖ਼ੀਰ ਨੂੰ ਇਕ ਆਦਮੀ ਅੱਗੇ ਆਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ-
"ਮੇਰੇ ਵੀਰ, ਹੋ ਸਕਦੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬੋਝ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਸਾਂ, ਤੇ ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਬੋਝ ਤੋਂ
