ਅਦਿੱਖ ਹਰਕਤਾਂ ਤੱਕ, ਜੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁਲ ਰਹੀ ਹੋਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਨਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਅਸੀਮਤਾ ਨੂੰ ਕਲਾਵੇ ਵਿਚ ਭਰਨ ਲਈ ਪੂਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਓ।
"ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ, ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭੁੱਲਣਹਾਰੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।
"ਹਾਂ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਨਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਚੇਤ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਤਾਂ ਵਰਗੇ ਬਣ ਜਾਓ; ਜਦ ਕਿ ਹੁਣ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਚੇਤ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਵਿਚ ਡੂੰਘੇ ਉਤਰਦੇ ਕਈ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਹੈ।
"ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾਂ, ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੌਨ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਫਸ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਹਰਕਤਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਚੇਤ ਹੈ।
"ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਹਰਕਤਾਂ ਵਿਚ ਵਿਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਰਮ 'ਮੂਲ' ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਬੈਠਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।
'ਤੇ ਉਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤਾ ਤੇ ਪੇਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਓਗੇ।
"ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਜਾਓਗੇ ਤੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਮਤਾਮਈ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੇ; ਇਹ ਜਾਣਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਖੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਵਸੀਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਪਏਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪੁੱਜਣਾ ਪਏਗਾ।
"ਉਸੇ ਪਲ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿਚ ਪਾਓਗੇ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ।
" ਤੇ ਏਦਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਜਾਓਗੇ ਕਿ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰੇਕ ਬੰਦਾ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਰੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਲ ਦੇ ਹਰੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੁਆਬ ਨਾਲ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।"
ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਅਚਾਨਕ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਸਮੂਹ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਸਾਂਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਨਾ ਕਿਹਾ-
"ਅਲ ਮੁਸਤਫਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਬੇਕ ਦਾ ਅਸਲੀ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਭੇਤ ਗੁੱਝੇ ਵੀ ਰੱਖੇ ਹਨ ?
ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉਤਾਂਹ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਜੁਆਬ ਦਿੱਤਾ-
"ਭਰਾਵੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਂਦ ਦੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
"ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ, ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ
